Książę w Ramionach Mroku 40

 

Rozdział 40 – Ostrze nocy i ognia

Droga do starej kuźni prowadziła przez najniższe tunele zamku. Powietrze było ciężkie od wilgoci, popiołu i czegoś metalicznego, co przypominało zapach starej krwi. Im niżej schodzili, tym mocniejsze robiło się gorąco, jakby pod fundamentami nadal płonął ukryty ogień. Rafael szedł blisko Valmar'a, nadal wyraźnie osłabiony po przemianie. Każdy krok wydawał się dziwny. Zbyt lekki. Zbyt cichy.

To było najgorsze.

Świat nagle stał się… wyraźniejszy.

Słyszał za dużo.

Kroki strażników kilka korytarzy dalej. Krople wody spadające gdzieś głęboko pod ziemią. Serce Lior'a bijące szybko obok niego. Oddech Valmar'a. Szelest materiału ocierającego się o skórę. Wszystko docierało do niego jednocześnie i jego ciało nadal nie potrafiło tego uporządkować.

Zapachy też były inne.

Silniejsze.

Krew.

Wilgoć.

Dym.

Żywi ludzie pachnieli teraz ciepłem i pulsem pod skórą tak wyraźnie, że Rafael momentami zaciskał dłonie do bólu, próbując skupić się na czymkolwiek innym.

Nie pożywił się jeszcze ani razu.

I wszyscy o tym wiedzieli.

Valmar obserwował go praktycznie bez przerwy od momentu przebudzenia. Kilka razy próbował zatrzymać ich choćby na chwilę, zmusić Rafael'a do odpoczynku, ale chłopak za każdym razem odmawiał.

Nie teraz.

Nie kiedy cień nadal żył.

Rafael potknął się lekko na nierównym kamieniu i natychmiast poczuł dłoń Valmar'a na swoim ramieniu.

— Zwolnij.

— Nic mi nie jest.

To było kłamstwo.

Nawet jego własny głos brzmiał inaczej. Niżej. Ciszej. Jakby coś w nim nadal się zmieniało.

Lior spojrzał na niego nerwowo.

— Od kilku minut nawet nie mrugasz normalnie.

Rafael zmarszczył brwi lekko.

Dopiero po chwili zrozumiał, że Lior ma rację.

Nie był zmęczony tak jak wcześniej. Jego ciało nie potrzebowało oddechu równie często. Serce biło wolniej. Zbyt wolno.

I chłopak coraz bardziej zaczynał rozumieć, że już nigdy nie będzie do końca człowiekiem.

Kolejne drżenie przeszło przez podziemia. Z sufitu posypał się pył, a gdzieś daleko rozległ się niski huk przypominający bicie ogromnego serca.

Lior spojrzał nerwowo przed siebie.

— Powiedzcie mi, że to miejsce się zaraz nie zawali.

— Gdyby miało się zawalić, już dawno by to zrobiło — mruknął Gavriel.

— To wcale mnie nie uspokaja.

Rafael parsknął cicho pierwszy raz od wielu dni, ale uśmiech zniknął z jego twarzy niemal natychmiast. Coś było nie tak. Czuł to coraz wyraźniej z każdym krokiem. Nie głosy. Nie ogień. Coś głębszego.

Valmar zauważył zmianę w jego spojrzeniu.

— Rafael?

— Ono się budzi szybciej niż wcześniej.

Cisza zrobiła się ciężka niemal natychmiast.

— Skąd wiesz? — zapytał Gavriel.

Rafael przełknął ślinę.

— Czuję serce płomienia. Jakby odpowiadało na naszą obecność.

Valmar momentalnie przesunął się bliżej niego.

— Jeśli będzie zbyt niebezpiecznie, zawracamy.

Rafael spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Val—

— Nie negocjuję.

To zabrzmiało chłodno, ale Rafael widział strach ukryty pod tym tonem aż za dobrze.

Tunel nagle otworzył się gwałtownie. Przed nimi znajdowała się ogromna sala wykuta w czarnym kamieniu. Pośrodku stało stare palenisko otoczone rytualnymi symbolami, a przy ścianach leżały zardzewiałe narzędzia i resztki dawnych ostrzy. Powietrze było tutaj gorące i ciężkie, niemal trudne do oddychania.

Rafael zatrzymał się gwałtownie.

Nie przez symbole.

Przez zapach.

Krew.

Stara.

Wsiąknięta w kamień przez setki lat.

Żołądek ścisnął mu się boleśnie.

Valmar zauważył to natychmiast.

— Rafael.

Chłopak odwrócił wzrok gwałtownie.

— Nic mi nie jest.

Rafael słyszał wszystko zbyt wyraźnie. Serca wszystkich obecnych. Krew płynącą pod ich skórą. Puls. Życie. I nienawidził tego. Bo część jego instynktownie skupiała się właśnie na tym. Valmar podszedł bliżej bardzo powoli.

— Jeszcze się nie pożywiłeś.

Rafael zacisnął szczękę mocniej.

— Nie teraz.

— Rafael—

— Powiedziałem nie teraz.

To zabrzmiało ostrzej, niż chciał. Cisza zrobiła się niezręczna niemal natychmiast. Lior spojrzał na niego ostrożnie.

— Raffy…

Rafael zamknął oczy na krótką chwilę.

— Jeśli teraz się zatrzymamy, cień odzyska siłę. Najpierw kończymy to. Potem będę miał kryzys egzystencjalny związany z byciem martwym.

Lior parsknął nerwowym śmiechem. Nawet Gavriel uniósł brew lekko. Valmar jednak nadal wyglądał na spiętego. Bo widział więcej niż reszta. Widział, jak Rafael co chwilę zaciska dłonie. Jak unika patrzenia zbyt długo na kogokolwiek. Jak walczy z własnymi zmysłami. I jak bardzo jest głodny.

Pośrodku kamiennego stołu leżał kawałek ciemnego metalu. Wyglądał niemal jak obsydian, ale kiedy Valmar dotknął go dłonią, powierzchnia rozjarzyła się lekko czerwonym światłem.

Lior cofnął się odruchowo.

— Okej. To mi się zdecydowanie nie podoba.

Rafael podszedł bliżej powoli. W chwili, gdy jego palce musnęły metal, symbole na ścianach rozbłysły gwałtownie. Przez salę przeszedł niski dźwięk przypominający oddech czegoś ogromnego. Rafael zamknął oczy na moment. I zobaczył ich znowu. Nosicieli. Dziesiątki twarzy stojących pośród ognia. Chłopak gwałtownie otworzył oczy i odsunął rękę.

Valmar natychmiast znalazł się obok niego.

— Co widziałeś?

— To właśnie z tego tworzyli ostrza. Metal jest połączony z sercem płomienia.

Gavriel skrzyżował ręce.

— Czyli jeśli mamy stworzyć tę broń, musimy zrobić to tutaj.

Rafael skinął głową.

— Krew nosiciela musi połączyć metal z ogniem. A krew wampira aktywuje ostrze.

Lior spojrzał między nimi wyraźnie spięty.

— I serio nie ma mniej przeklętego sposobu na uratowanie świata?

Nikt mu nie odpowiedział. Bo wszyscy wiedzieli, że nie.

Valmar powoli zdjął rękawice i bez wahania przeciął własną dłoń ostrzem leżącym przy palenisku. Ciemna krew spłynęła po jego skórze na czarny metal. Symbole wokół nich rozbłysły mocniej. Rafael poczuł nagłe gorąco pod żebrami. Nie takie jak wcześniej. To nie był cień. To było serce płomienia reagujące na krew Valmar'a. Chłopak drgnął gwałtownie.

— Ono nas czuje.

Valmar spojrzał na niego ostro.

— Rafael.

Ale chłopak już wyciągał własną dłoń. Ostrze przecięło skórę szybko, a jasna krew spłynęła na metal obok krwi Valmar'a.

I wtedy wszystko eksplodowało światłem.

Książę w Ramionach Mroku 39

 

Rozdział 39 – Serce płomienia

Burza nie ustępowała przez całą noc. Wiatr uderzał w mury zamku z taką siłą, jakby coś próbowało dostać się do środka, a głuche drgania pod fundamentami wracały coraz częściej. Rafael siedział na łóżku oparty o wezgłowie, nadal blady po przemianie i wyraźnie osłabiony. Czuł się dziwnie lekki. Ogień zniknął. Żadnych szeptów. Żadnego gorąca pod skórą. Żadnego bólu rozrywającego wnętrzności. Powinien czuć ulgę, a jednak pustka po nim wydawała się niemal nienaturalna.

Valmar siedział obok i nie puszczał jego dłoni ani na moment, jakby nadal próbował upewnić się, że Rafael naprawdę wrócił. Lior krążył niespokojnie po komnacie, co chwilę zerkając na chłopaka, a Gavriel stał przy oknie, obserwując ciemność za szybami.

— Zwiadowcy wrócili z dolnych korytarzy — odezwał się w końcu. — Kult opuścił stare komnaty rytualne.

Valmar uniósł wzrok powoli.

— Uciekli?

— Nie. Schodzą coraz głębiej pod zamek, jakby wszyscy zbierali się w jednym miejscu.

Rafael zesztywniał gwałtownie. Lior zauważył to pierwszy.

— Raffy?

Chłopak podniósł głowę powoli. W jego oczach pojawiło się coś pomiędzy strachem a zrozumieniem.

— On tam schodzi.

Valmar spojrzał na niego uważnie.

— Twój ojciec.

Rafael skinął głową bardzo powoli.

— Wie, że ogień mnie opuścił. Wie, że cień słabnie. Jeśli chce uratować rytuał, będzie próbował połączyć się z sercem płomienia osobiście.

W komnacie zapadła ciężka cisza. Lior pobladł wyraźnie.

— Po tym wszystkim nadal chce to kontynuować?

Rafael zaśmiał się krótko, gorzko.

— Dla niego to nigdy nie było szaleństwo. On naprawdę wierzy, że robi coś wielkiego. Matka oddała życie dla rytuału. Ja miałem zostać naczyniem. A on od początku prowadził kult.

Valmar wyprostował się powoli. W jego oczach nie było już strachu. Została tylko zimna, spokojna wściekłość.

— Zabiję go.

To zabrzmiało tak cicho, że aż gorzej.

Rafael spojrzał na niego zmęczonym wzrokiem.

— Val…

— Sprzedał własne dziecko. Patrzył, jak cię niszczą. Jak próbują zamienić cię w potwora. Nie każ mi udawać, że zasługuje na litość.

Rafael spuścił wzrok. Bo część niego zgadzała się z każdym słowem.

Za oknami błysnęło gwałtownie. Zamek zatrząsł się mocniej niż wcześniej, a potem wszyscy usłyszeli niski huk dochodzący gdzieś spod ziemi. Raz. Potem drugi. Jakby coś ogromnego próbowało wyrwać się spod kamienia.

Lior zesztywniał.

— Powiedzcie mi, że to nie próbuje się wydostać.

Rafael poczuł chłód przebiegający po karku.

— Ono wie, że mnie straciło.

Valmar spojrzał na niego gwałtownie.

— Co masz na myśli?

— Cień był związany ze mną od dziecka. Teraz już mnie nie czuje. Więc wraca do źródła.

Gavriel zmarszczył brwi.

— A jeśli tam odzyska siłę?

Rafael spojrzał gdzieś przed siebie.

— Wtedy wszystko zacznie się od nowa. Kolejny nosiciel. Kolejne rytuały. Kolejne dzieci.

Cisza po tych słowach była niemal dusząca. Valmar przesunął dłonią po włosach Rafaela ostrożnie, jakby nadal nie mógł uwierzyć, że chłopak siedzi obok niego żywy.

— Powiedziałeś, że nosiciele pokazali ci sposób, żeby to zakończyć.

Rafael skinął głową.

— Serce płomienia nie może zostać zniszczone zwykłą siłą. Ono jest związane z ogniem, cieniem i duszami wszystkich nosicieli. Jeśli je roztrzaskamy, cień po prostu znajdzie nowe naczynie.

Lior pobladł jeszcze bardziej.

— Czyli nawet teraz mogłoby wrócić…?

— Tak.

W komnacie zrobiło się jeszcze ciszej. Rafael zamknął oczy na chwilę, przypominając sobie twarze wszystkich ludzi uwięzionych w ogniu. Dziesiątki głosów błagających go, żeby walczył dalej.

Jeszcze trochę.

Uwolnij nas.

Otworzył oczy gwałtownie.

— Ale pokazali mi też coś innego. Krew była kluczem od samego początku.

Valmar zmarszczył brwi lekko.

— Rafael…

— Ogień nie opuścił mnie tylko dlatego, że umarłem. Opuścił mnie po połączeniu z twoją krwią. Dlatego kult potrzebował właśnie ciebie. Nie byle jakiego wampira. Ciebie.

Valmar zesztywniał wyraźnie. A Rafael nagle zrozumiał wszystko dużo wyraźniej niż wcześniej. Ślub. Rytuały. Obudzenie ognia. Przemiana. To nigdy nie było przypadkowe.

— Oni od początku chcieli połączyć ogień i noc — wyszeptał.

Gavriel spojrzał między nimi powoli.

— Czyli cień można zniszczyć tylko dzięki wam obu.

Rafael skinął głową.

— Nosiciele pokazali mi ostrze. Specjalną broń tworzoną przez kult setki lat temu. Wykutą z metalu spod świątyni, zahartowaną krwią nosiciela i aktywowaną krwią wampira.

Lior patrzył na niego szeroko otwartymi oczami.

— Chcesz powiedzieć, że musicie stworzyć broń z własnej krwi…?

— Tak.

Valmar milczał przez chwilę. Potem spojrzał na Rafaela długo.

— I to wystarczy?

Rafael zawahał się.

— Nie wiem.

To była pierwsza całkowicie szczera odpowiedź od dawna.

Za ścianami rozległ się kolejny huk. Tym razem dużo bliżej. Kamienie podłogi zadrżały gwałtownie, a część świec zgasła jednocześnie. Rafael momentalnie zesztywniał. Przez krótką chwilę zobaczył to znowu — ogromne drzwi pod ziemią, cień wijący się wokół pulsującego serca i swojego ojca stojącego pośród ludzi kultu.

Czekającego.

Rafael gwałtownie wciągnął powietrze.

Valmar natychmiast złapał jego twarz w dłonie.

— Rafael.

Chłopak spojrzał na niego z trudem.

— On już tam jest.

— Kto?

— Mój ojciec. I myślę… że czeka na nas.

Książę w Ramionach Mroku 38

 

Rozdział 38 – Przebudzenie cienia

Trzeciej nocy zamek znowu zaczął drżeć.

Nie tak gwałtownie jak wcześniej. To nie były już eksplozje ognia ani wrzaski cienia rozchodzące się po murach. Raczej coś gorszego. Powolne, nieregularne drgania przypominające bicie ogromnego serca ukrytego gdzieś głęboko pod ziemią.

Valmar uniósł głowę natychmiast.

Przez ostatnie dni praktycznie nie opuszczał komnaty Rafaela. Ogień zniknął z ciała chłopaka całkowicie, ale on sam nadal pozostawał nieruchomy. Oddychał słabo, czasem zbyt płytko, czasem gwałtowniej, jakby śnił coś okropnego.

Lior spał zwinięty na fotelu przy łóżku. A właściwie próbował spać. Budził się przy każdym ruchu Rafaela, przy każdym drgnięciu jego dłoni, przy każdym cięższym oddechu.

Gavriel wszedł do komnaty bez pukania.

I to wystarczyło, żeby Valmar od razu wiedział, że coś się stało.

Dowódca wyglądał źle. Jeszcze gorzej niż wcześniej. Na jego zbroi widać było świeżą krew, a napięcie na twarzy sprawiało, że wyglądał bardziej jak człowiek wracający z wojny niż z patrolu po własnym zamku.

— Co się dzieje? — zapytał Valmar cicho.

Gavriel spojrzał najpierw na Rafaela.

Dopiero potem odpowiedział:

— Znaleźliśmy ich.

Lior momentalnie poderwał głowę.

— Kult?

Gavriel skinął powoli.

— Nie uciekli z zamku. Ukryli się w starych kryptach pod południowym skrzydłem. — Zacisnął szczękę mocniej. — I wygląda na to, że czekali.

Valmar zmrużył oczy.

— Na co?

Właśnie wtedy zamek zatrząsł się ponownie.

Tym razem mocniej.

Świece zadrżały gwałtownie, a gdzieś daleko rozległ się niski huk przypominający pękanie kamienia.

Gavriel spojrzał w stronę podłogi.

— Na to.

Lior pobladł.

— Myślałem, że to się skończyło…

— Ja też — mruknął Gavriel.

Valmar odwrócił wzrok powoli w stronę łóżka.

Rafael nadal się nie poruszał. Ale coś było inaczej. Jego dłonie drżały lekko. Jakby ciało reagowało na to, co budziło się pod zamkiem. Król momentalnie znalazł się przy nim.

— Rafael?

Brak odpowiedzi. Ale oddech chłopaka przyspieszył. Lior podszedł bliżej.

— Raffy?

I wtedy Rafael poruszył się pierwszy raz od trzech dni.

Jego palce zacisnęły się gwałtownie na prześcieradle. Twarz wykrzywił ból.

— Nie… — wyszeptał nagle.

Valmar zesztywniał.

— Rafael.

Chłopak oddychał coraz szybciej.

— Nie otwierajcie… — wymamrotał drżąco. — Nie pozwólcie mu—

Całe jego ciało napięło się gwałtownie. A potem poderwał się z krzykiem. Lior aż cofnął się o krok.

Rafael siedział na łóżku dysząc ciężko, z szeroko otwartymi oczami, jakby nadal znajdował się gdzieś pomiędzy snem a rzeczywistością. Pot spływał mu po skroniach, dłonie drżały tak mocno, że ledwo był w stanie utrzymać własny ciężar.

Valmar złapał go natychmiast.

— Rafael. Spokojnie. Jesteś tutaj.

Chłopak spojrzał na niego gwałtownie. Przez krótką chwilę wyglądał, jakby go nie poznawał. Potem nagle złapał Valmar'a za ubranie obiema rękami.

— Musimy zamknąć wejście.

Głos miał ochrypły. Słaby. Ale całkowicie świadomy. Liorowi aż zaszkliły się oczy.

— Raffy…

Rafael spojrzał na niego dopiero po chwili. I wtedy coś w jego twarzy pękło.

— Lior…

To jedno słowo zabrzmiało tak słabo, że chłopak momentalnie rzucił się do łóżka i objął go mocno.

— Idioto… — wyszeptał drżąco. — Pieprzony idioto…

Rafael zaśmiał się cicho, chociaż głos mu zadrżał.

— Też się cieszę, że żyję.

Lior rozpłakał się jeszcze bardziej.

Valmar nadal trzymał Rafaela przy sobie, jakby bał się, że jeśli puści go choćby na sekundę, wszystko znowu zniknie.

Ale radość nie trwała długo. Bo zamek zatrząsł się ponownie. Tym razem dużo mocniej. Gdzieś w oddali rozległ się krzyk. Potem następny.

Gavriel odwrócił się natychmiast w stronę drzwi.

— To wróciło.

Rafael momentalnie zesztywniał.

— Nie… — wyszeptał.

Obrazy ze snu wróciły natychmiast. Kamienny krąg. Ogromne drzwi pod ziemią. Serce płomienia. I cień próbujący wydostać się na wolność. Rafael spojrzał gwałtownie na Valmara.

— Ono nadal żyje.

Cisza w komnacie zrobiła się ciężka. Gavriel zacisnął dłoń na rękojeści miecza.

— Wytłumacz.

Rafael oddychał nierówno, próbując uporządkować własne myśli.

— Ogień opuścił moje ciało… ale cień nadal istnieje. Jest związany z czymś pod zamkiem. Z czymś starszym niż kult. — Podniósł wzrok powoli. — Serce płomienia.

Valmar zmarszczył brwi.

— Co to jest?

— Źródło. To nim karmili wszystko przez setki lat. Nosicieli. Rytuały. Ogień. Dusze.

Lior pobladł.

— Dusze…?

Rafael zamknął oczy na krótką chwilę.

— Oni tam nadal są.

W komnacie zapadła cisza.

— Widziałem ich — wyszeptał. — Wszystkich poprzednich nosicieli.

Valmar momentalnie zesztywniał.

— Rafael—

— To nie były sny.

Chłopak spojrzał na własne dłonie. Po złotych symbolach nie zostało już nic. Ani śladu. I właśnie to przerażało go najbardziej. Bo pierwszy raz od bardzo dawna nie czuł już ognia. Był pusty. Nienaturalnie pusty.

— Powiedzieli mi, jak to zakończyć — wyszeptał.

Gavriel zrobił krok bliżej.

— Jak?

Rafael uniósł wzrok powoli. I przez krótką chwilę w komnacie zapanowała całkowita cisza.

— Musimy zejść niżej niż wcześniej.

Zamek zatrząsł się gwałtownie. A gdzieś głęboko pod nimi coś odpowiedziało przeciągłym, niskim rykiem.

Książę w Ramionach Mroku 37

 

Rozdział 37 – Pomiędzy

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Komnata pogrążona była w ciszy tak ciężkiej, że aż nierealnej. Ogień w kominku zgasł całkowicie, pozostawiając jedynie zapach dymu i krwi unoszący się w powietrzu. Rafael leżał nieruchomo w ramionach Valmar'a, blady, bezwładny, nieludzko spokojny. Jakby po raz pierwszy od dawna naprawdę nic już go nie bolało.

Lior patrzył na to szeroko otwartymi oczami.

— Raffy…?

Żadnej reakcji.

Chłopak zrobił krok do przodu chwiejnie, jakby nagle przestał czuć własne nogi.

— Rafael…?

Valmar nawet nie podniósł głowy.

Wciąż trzymał ciało Rafaela blisko siebie, jedną dłonią obejmując jego kark, drugą przyciskając go mocniej do własnej piersi, jakby nadal próbował ogrzać coś, co z każdą sekundą stawało się coraz zimniejsze.

Lior poczuł, jak coś w nim pęka.

— Nie… — wyszeptał drżąco. — Nie, nie, nie…

Gavriel złapał go natychmiast, kiedy chłopak prawie rzucił się do łóżka.

— Lior—

— Puść mnie!

Głos załamał mu się całkowicie.

— On nie oddycha!

To właśnie te słowa zniszczyły resztki ciszy.

Valmar zamknął oczy gwałtownie.

Jakby dopiero teraz naprawdę do niego dotarło, co zrobił.

Jego dłonie zacisnęły się mocniej na ciele Rafaela. Za mocno. Prawie desperacko.

Lior wyrwał się Gavriel'owi i dopadł do łóżka. Drżącymi palcami dotknął policzka Rafaela.

Lodowaty.

— Nie… Raffy, proszę… — głos ugrzązł mu w gardle. — Proszę, nie rób mi tego…

Nic.

Żadnego oddechu.

Żadnego ruchu.

Żadnego bicia serca.

Valmar nadal milczał.

I właśnie to było najgorsze.

Bo Valmar zawsze coś mówił. Zawsze walczył. Zawsze miał plan.

A teraz wyglądał jak człowiek siedzący pośród ruin własnego świata.

Gavriel podszedł bliżej powoli. Spojrzał na Rafaela. Potem na Valmara.

I pierwszy raz od bardzo dawna naprawdę nie wiedział, co powiedzieć. Za ścianami zamku rozległ się niski huk. Ale coś było inaczej. Nie było już krzyków. Nie było głosów. Nie było tego nieustannego drżenia ognia pod skórą Rafaela. Wszystko nagle ucichło. Lior zauważył to pierwszy.

— Zamek…

Gavriel zmarszczył brwi. Rzeczywiście. Cisza. Prawdziwa. Nawet powietrze wydawało się lżejsze.

Valmar powoli uniósł wzrok. I wtedy zobaczyli, że złote symbole na skórze Rafaela zaczynają gasnąć. Powoli. Jak dogasające płomienie.

Lior wciągnął powietrze drżąco.

— To działa…?

Valmar spojrzał na chłopaka w swoich ramionach. Nie odpowiedział. Bo to nie miało znaczenia, jeśli Rafael nie wróci. Król przesunął dłonią po jego włosach ostrożnie, niemal czule.

— Rafael… — wyszeptał pierwszy raz od chwili jego śmierci.

Brak odpowiedzi był jak nóż wbity między żebra. Lior odwrócił wzrok gwałtownie. Łzy spływały mu po twarzy już całkowicie bez kontroli.

— Powiedziałeś, że go uratujesz…

To było bardziej bolesne niż oskarżenie. Valmar zesztywniał. Bo właśnie tego się bał. Że jednak oddał Rafaela śmierci. Na dobre. Za oknami wiatr zawył gwałtownie. Przez krótką chwilę wszyscy myśleli, że zamek znowu zacznie się trząść. Ale nic się nie stało. Zamiast tego gdzieś głęboko pod zamkiem rozległ się niski, przeciągły dźwięk. Nie przypominał już ryku. Brzmiał bardziej jak… wydech. Jak coś umierającego po bardzo długim cierpieniu.Valmar zamknął oczy na moment. I wtedy poczuł to wyraźnie.

Więź.

Słabą.

Ledwie istniejącą.

Ale nadal obecną.

Jego oczy otworzyły się gwałtownie.

— Jeszcze nie odszedł.

Lior poderwał głowę natychmiast.

— Co?

Valmar spojrzał na Rafaela z napięciem.

— Jeszcze go czuję.

To nie była pewność. To było desperackie trzymanie się ostatniej nadziei. Król uniósł nadgarstek gwałtownie i bez zawahania rozciął własną skórę kłami. Ciemna krew spłynęła po jego dłoni.

Lior wciągnął powietrze gwałtownie.

— Valmar…

Król przyłożył zakrwawiony nadgarstek do ust Rafaela.

Nic.

Krople krwi spłynęły po nieruchomych wargach chłopaka.

Komnata zamarła.

Sekunda.

Druga.

Trzecia.

A potem ciało Rafaela drgnęło gwałtownie. Lior aż cofnął się o krok.

Złote symbole na szyi chłopaka rozbłysły nagle ostatni raz, jakby ogień próbował wrócić.

Valmar przyciągnął Rafaela bliżej natychmiast.

— Nie pozwolę ci go zabrać — warknął nisko.

Płomienie buchnęły gwałtownie w pustym kominku.

Rafael wygiął się nagle z bolesnym spazmem, łapiąc pierwszy oddech tak gwałtownie, jakby ktoś wyciągnął go spod lodowatej wody.

Rafael jeszcze ich nie widział. Jego oczy otworzyły się gwałtownie. I przez krótką chwilę płonęły złotem. Potem Rafael krzyknął. To nie był ludzki dźwięk. Bardziej coś pomiędzy bólem a desperacją setek głosów wyrwanych naraz z jednego gardła. Całe jego ciało wygięło się gwałtownie w ramionach Valmar'a, a symbole pod skórą rozbłysły tak jasno, że komnata na moment zalała się złotym światłem. Płomienie buchnęły ponownie w kominku. Szyby w oknach popękały z hukiem. Lior cofnął się odruchowo.

— Raffy!

Ale Rafael już ich prawie nie słyszał. Głosy wróciły nagle wszystkie naraz.

Wracaj.

Nie odchodź.

Oddaj nam ciało.

Oddaj nam ogień.

Chłopak złapał się za własną klatkę piersiową z bolesnym jękiem, jakby coś próbowało rozerwać go od środka. Valmar przytrzymał go mocniej natychmiast, nie pozwalając mu opaść z łóżka.

— Rafael, patrz na mnie!

Ale złote światło pod jego skórą zaczęło pulsować coraz bardziej chaotycznie. Linie symboli przesuwały się po jego szyi, ramionach i torsie jak żywe. Powietrze zrobiło się gorące do granic wytrzymałości.

A potem ogień zaczął wychodzić. Najpierw spomiędzy żeber Rafaela wydostała się cienka złota smuga przypominająca dym. Chłopak krzyknął gwałtownie, zaciskając palce na koszuli Valmar'a tak mocno, że materiał niemal pękł. Kolejna smuga wyrwała się z jego ust. Potem następna. I następna. Złoty ogień wydobywał się z niego powoli, brutalnie, jakby coś żywego było wyrywane z jego ciała siłą. Wraz z nim rozległy się dziesiątki głosów. Krzyki. Płacz. Rozpaczliwe błagania ludzi zamkniętych w płomieniu przez setki lat. Lior zasłonił uszy drżącymi rękami. Nad łóżkiem zaczęła formować się ogromna masa złotego światła pomieszanego z cieniem. W jej wnętrzu pojawiały się twarze. Dziesiątki twarzy. Spalone. Przerażone. Zmęczone.

Rafael drżał coraz mocniej. Valmar czuł, jak ciało chłopaka robi się coraz zimniejsze w jego ramionach.

— Wytrzymaj… — wyszeptał nisko. — Jeszcze chwilę…

Nagle cały zamek zatrząsł się gwałtownie. Światło eksplodowało. A potem wszystko ucichło jednocześnie. Ogień zgasł. Złote symbole na skórze Rafaela zniknęły całkowicie. Nie przygasły. Nie osłabły. Po prostu zniknęły. Tak, jakby nigdy tam nie istniały. Chłopak zwiotczał nagle w ramionach Valmar'a i osunął się bezwładnie na jego pierś. Oddychał. Bardzo słabo. Ale żył. Lior wciągnął powietrze drżąco.

— Raffy…?

Valmar odsunął mokre od potu włosy z jego czoła i przyłożył dłoń do jego szyi. Tętno było słabe. Nieregularne. Ale obecne.

— Dlaczego się nie budzi…? — wyszeptał Lior.

Valmar nie odpowiedział. Bo sam nie znał odpowiedzi. Mijały godziny. Potem cały dzień i kolejny i kolejny. Rafael się nie obudził. Leżał nieruchomo pośród ciemnych poduszek, blady i nienaturalnie spokojny. Zniknęły symbole. Zniknęło złote światło pod skórą. Nie było już ognia. Ale nie było też Rafaela. Valmar praktycznie nie opuszczał komnaty. Siedział przy łóżku godzinami, trzymając jego zimną dłoń, jakby puszczenie jej miało sprawić, że chłopak zniknie całkowicie. Lior zasypiał przy łóżku dopiero nad ranem z głową opartą o materac. Gavriel pilnował drzwi. A pod zamkiem po raz pierwszy od dawna panowała całkowita cisza. Rafael śnił. A może już nie śnił. Stał pośród nieskończonej ciemności, a pod jego stopami płonęły złote symbole. Wokół niego pojawiały się sylwetki ludzi. Dziesiątki. Setki. Dzieci, kobiety, mężczyźni. Wszyscy nosili ślady ognia — spalone dłonie, popękaną skórę, złote symbole pod ciałem. Nosiciele. Poprzedni. Rafael cofnął się odruchowo.

— Ja was nie znam…

Pierwsza podeszła kobieta o jasnych włosach. Jego matka. Tym razem nie wyglądała już jak zjawa z płomieni. Wyglądała spokojnie. Smutno.

— Wiemy — wyszeptała cicho. — Ale ty możesz zakończyć to za nas wszystkich.

Rafael poczuł ścisk w gardle.

— Myślałem… że to już koniec…

— Jeszcze nie.

W oddali cień poruszył się gwałtownie. Ogromny. Ranny. Ale nadal żywy. Jeden z nosicieli podszedł bliżej. Miał może szesnaście lat i oczy całkowicie wypalone złotem.

— Ono nie umrze, dopóki serce płomienia istnieje.

— Serce…?

Matka Rafaela wyciągnęła dłoń powoli. I wtedy zobaczył wszystko. Kamienny krąg pod zamkiem. Pęknięte symbole. Ogromne drzwi ukryte głębiej pod ruinami podziemi. I coś zamkniętego pod nimi. Źródło. Pulsujące jak żywe serce. Zasilające cień. Trzymające wszystkie dusze uwięzione razem z nim.

— Musicie zejść niżej niż wcześniej — wyszeptała jego matka. — Do miejsca, którego kult pilnował przez stulecia.

— Jak to zniszczyć…?

Tym razem odezwały się dziesiątki głosów naraz.

— Krew nosiciela.

— Krew króla.

— Ogień i noc razem.

— Wtedy więzi pękną.

Rafael zesztywniał.

— Valmar…

Matka spojrzała na niego smutno.

— Dlatego to właśnie ty przeżyłeś.

Cień zawył gdzieś w oddali.

Ogromny.

Wściekły.

A wszyscy nosiciele spojrzeli na Rafaela jednocześnie.

— Walcz jeszcze trochę.

— Uwolnij nas.

— Nie pozwól mu wrócić.

— Obudź się.

 

Książę w Ramionach Mroku 36

 

Rozdział 36 – Cisza

— Przerwij cykl.

Głos matki rozpadł się wśród płomieni dokładnie w chwili, gdy cały korytarz zatrząsł się ponownie. Kamienie pękały pod nogami strażników, a cień wił się po suficie i ścianach coraz gwałtowniej, jakby sam zaczął rozumieć, co Rafael właśnie usłyszał.

Chłopak patrzył w ogień nieruchomo. Oddychał ciężko, ale pierwszy raz od wielu dni jego spojrzenie było całkowicie trzeźwe. Jakby coś nagle ułożyło się w całość.

Valmar zauważył to od razu.

— Rafael…

Chłopak odwrócił się powoli.

— Ona miała rację.

— Nie.

— Valmar, posłuchaj mnie.

— Nie.

Król wypowiedział to ostrzej niż zamierzał. W jego głosie pojawiło się coś niebezpiecznego. Strach zmieszany z desperacją.

Rafael zacisnął powieki na krótką chwilę.

— To już się nie zatrzyma.

— Znajdziemy inny sposób.

— Jaki?!

To pytanie odbiło się echem od kamiennych ścian. Valmar zamilkł. Bo nie miał odpowiedzi. Rafael zaśmiał się krótko, gorzko.

— Właśnie.

Kilka metrów dalej strażnicy wynosili rannych. Jeden z nich wykrwawiał się na kamiennej posadzce, dusząc się własną krwią. Rafael patrzył na to z twarzą bladą jak śmierć.

— To mnie szuka. To przeze mnie oni umierają.

Złote symbole przesuwały się po jego szyi i policzkach coraz szybciej. Ogień obejmował go kawałek po kawałku, a cień stawał się coraz silniejszy.

Rafael spojrzał na własne dłonie. I pierwszy raz naprawdę wyglądał, jakby się poddał.

— Ja już nie potrafię tego zatrzymać.

Valmar złapał go za twarz natychmiast.

— Patrz na mnie.

Rafael uniósł wzrok powoli. Król wyglądał źle. Załamany. Wściekły.

Przerażony.

— Nie oddam cię temu.

Rafaelowi zadrżały usta.

— Ale ja już tam jestem.

To zabolało Valmara bardziej niż cokolwiek wcześniej. Król przyciągnął go bliżej gwałtownie, jakby sama siła objęcia mogła zatrzymać wszystko.

— Nie pozwolę ci umrzeć.

Rafael zamknął oczy.

Na krótką chwilę wtulił twarz w jego ramię.

A potem wyszeptał:

— Jeśli tego nie zrobisz… zrobię to sam.

Lior spojrzał na Rafaela z przerażeniem.

— Raffy, nie.

Ale chłopak już patrzył tylko na Valmara.

— Słyszysz je? Ja słyszę je cały czas. Nie przestają ani na chwilę.

Wracaj.

Oddaj nam serce.

Pozwól nam żyć.

Rafael zacisnął dłonie gwałtownie.

— Chcę ciszy… Chociaż raz. Tylko raz.

Valmar wyglądał, jakby właśnie rozrywano go od środka.

— Nie każ mi tego zrobić.

— Nie proszę cię o to dla siebie. Proszę cię, żebyś uratował wszystkich innych.

Cień zawył gwałtownie, jakby wyczuł zagrożenie. Płomienie wybuchły po ścianach, a podłoga zatrzęsła się ponownie. Gavriel spojrzał na Valmara ciężko. I po raz pierwszy nic nie powiedział. Bo wszyscy wiedzieli już, że Rafael ma rację. Do komnat wrócili w ciszy.

Za oknami zamek nadal drżał od odległych wstrząsów, ale tutaj panował dziwny spokój. Ogień w kominku palił się nisko, rzucając ciepłe światło na ciężkie zasłony i ciemne ściany sypialni.

Rafael siedział na łóżku owinięty kocem. Wyglądał coraz gorzej. Złote symbole obejmowały już całą szyję i pół twarzy, a jego dłonie drżały lekko przy każdym oddechu.

Lior stał pod ścianą z czerwonymi oczami. Gavriel trzymał go blisko siebie, jakby bał się, że chłopak zaraz się rozsypie.

Valmar milczał. Od chwili, gdy weszli do komnaty, praktycznie się nie poruszył.

Rafael spojrzał na niego powoli.

— Nie patrz na mnie tak.

Król uniósł wzrok gwałtownie.

— Jak?

Blady uśmiech pojawił się na ustach chłopaka.

— Jakbyś już mnie stracił.

To zabolało bardziej, niż Rafael się spodziewał. Widział to od razu w oczach Valmara.

Za ścianami rozległ się kolejny niski huk. Rafael momentalnie zesztywniał, a głosy wróciły gwałtownie.

Wracaj.

Wracaj do nas.

Chłopak syknął cicho z bólu i zacisnął dłonie na materiale koca.

— Val… ja naprawdę już nie potrafię…

Król znalazł się przy nim natychmiast.

— Rafael.

— Proszę… zrób to teraz…

Rafael spojrzał na niego długo, jakby próbował zapamiętać jego twarz dokładnie taką, jaka była w tej chwili.

— Kocham cię.

To słowo niemal zniszczyło Valmara.

Król przyciągnął go do siebie gwałtownie i pocałował mocno, rozpaczliwie, jak człowiek próbujący zatrzymać ostatnie sekundy świata. Rafael odpowiedział od razu, chociaż dłonie drżały mu coraz bardziej.

Potem Valmar usiadł na łóżku i oparł się o wezgłowie, przyciągając Rafaela do własnej piersi. Chłopak wtulił się w niego odruchowo, zmęczony, jakby właśnie tam było jedyne miejsce, w którym jeszcze czuł się bezpiecznie.

Przez krótką chwilę po prostu siedzieli w ciszy. Tak normalnie. Tak boleśnie spokojnie.

— Boję się… — wyszeptał Rafael.

Valmar objął go mocniej.

— Ja też.

To była pierwsza całkowicie szczera odpowiedź od bardzo dawna.

Rafael zaśmiał się cicho, ale głos mu zadrżał.

— To straszne zakończenie naszej historii.

— To nie koniec.

— Nawet teraz próbujesz mnie okłamywać.

Valmar nie odpowiedział.

Za ścianami zamek zatrząsł się ponownie. Płomienie w kominku wybuchły gwałtownie wyżej.

Wracaj.

WRACAJ.

ODDAJ NAM—

Rafael drgnął mocno i zacisnął dłonie na koszuli Valmara.

— Proszę…

Król pochylił się do jego szyi powoli.

Rafael napiął się odruchowo, ale nie odsunął ani o milimetr.

Kiedy kły przebiły skórę, syknął cicho z bólu i mocniej zacisnął palce na ubraniu Valmar'a. Ogień pod jego skórą eksplodował gwałtownie. Złote światło rozlało się po całej komnacie, płomienie buchnęły w kominku tak wysoko, że niemal sięgnęły sufitu.

Valmar pił powoli. Bardzo powoli. Tak, jakby odwlekał każdą kolejną sekundę.

Rafael oddychał coraz ciężej w jego ramionach. Głosy wrzeszczały w jego głowie coraz głośniej, aż w końcu wszystko zaczęło mieszać się w jeden nieznośny dźwięk.

I nagle…

…cisza.

Prawdziwa. Pierwsza od wielu tygodni. Rafael drgnął gwałtownie.

Łzy spłynęły mu po policzkach.

— Val… One zniknęły…

Valmar momentalnie przestał oddychać.

Rafael spojrzał na niego zamglonym wzrokiem. Był coraz zimniejszy. Coraz słabszy. Serce biło już tak wolno, że niemal nie dało się go wyczuć.

Ale mimo to uśmiechnął się blado. Spokojnie.

— Dziękuję…

Jego ciało zadrżało lekko. Potem jeszcze raz. I jeszcze.

Aż w końcu całkowicie zwiotczało w ramionach Valmar'a. Płomienie w kominku zgasły jednocześnie. A serce Rafaela przestało bić.