Mine to Protect 3

Perypetii ciąg dalszy. Zapraszam do czytania, o ile ktoś tu jeszcze zagląda <3 

PS: " Zośka" - twój pomysł z tym ochroniarzem w aucie był genialny, aż szkoda, że na to nie wpadłam <3 

 

Rozdział 3 – Areszt domowy

Raphael Volkov obudził się następnego ranka z bardzo nieprzyjemnym przeczuciem, że ktoś właśnie postanowił zrujnować mu życie. Nie chodziło o pogodę, choć niebo za panoramicznymi oknami było szare, a deszcz od wczesnych godzin porannych bębnił o szyby. Nie chodziło również o lekkie zmęczenie po poprzednim dniu ani o fakt, że jego ulubiona poduszka znalazła się na podłodze, prawdopodobnie zrzucona podczas niespokojnego snu. Chodziło o dwóch mężczyzn stojących w ogrodzie, dokładnie pod jego balkonem. Raphael przyglądał im się przez chwilę spod zmrużonych powiek, po czym odsunął zasłonę nieco szerzej. Jeden z ochroniarzy rozmawiał przez krótkofalówkę, drugi obserwował boczną alejkę prowadzącą do budynku gospodarczego. Przy furtce, przez którą czasami wychodzili pracownicy ogrodu, stał kolejny człowiek. Jeszcze jeden patrolował okolice garażu. Młody Volkov powoli wypuścił powietrze.

— O nie — mruknął. — Nie, nie, nie. Chyba sobie żartujecie.

Sięgnął po telefon leżący na szafce nocnej, zamierzając natychmiast zadzwonić do Ethana i poinformować go, że jego ojciec najwyraźniej postanowił przekształcić rodzinną rezydencję w więzienie o podwyższonym rygorze. Ekran jednak pozostał czarny. Raphael nacisnął przycisk ponownie. Nic. Dopiero po chwili zauważył, że urządzenie trzymane w dłoni nie było jego telefonem. Był to czarny, zabezpieczony aparat, który Dante wręczył mu pierwszej nocy. Jego prywatny telefon zniknął.

Raphael spojrzał na pustą szafkę. Potem pod poduszkę. Następnie na podłogę, jakby drogi smartfon mógł samodzielnie postanowić schować się pod łóżkiem.

— Nie — powiedział powoli, czując narastającą irytację. — Nie zrobiłby tego.

Wstał, zajrzał pod kołdrę, sprawdził kieszenie spodni porzuconych poprzedniego wieczoru i nawet otworzył szufladę stolika nocnego. Telefonu nie było. Dopiero wtedy zauważył niewielką kartkę pozostawioną obok lampki.

    Twój telefon jest zabezpieczony. Zejdź na śniadanie, jeśli chcesz o tym porozmawiać.                                                                      D.R.

Raphael przeczytał wiadomość dwukrotnie.

— REYES!

Krzyk poniósł się po całym piętrze.

Dante Reyes, który właśnie kończył rozmowę z jednym ze swoich ludzi w gabinecie ochrony, usłyszał go nawet przez uchylone drzwi. Spojrzał na zegarek, po czym spokojnie odłożył telefon.

— Obudził się — stwierdził.

Stojący naprzeciwko niego Marco uniósł brew.

— Skąd wiesz?

Z góry dobiegł kolejny wrzask.

— DANTE, TY PIEPRZONY ZŁODZIEJU!

Reyes sięgnął po kubek kawy.

— Intuicja.

Marco parsknął śmiechem, ale szybko spoważniał, kiedy Dante przesunął w jego stronę tablet z nagraniem monitoringu.

— Wracając do sprawy. Co mamy?

— Niewiele. Samochód, który stał pod kawiarnią, został zarejestrowany przez trzy kamery miejskie. Na dwóch obraz jest zbyt słaby, żeby odczytać tablice. Na trzeciej widać fragment numeru, ale pojazd znika później w okolicy magazynów przy porcie.

— Właściciel?

— Sprawdzamy kilka możliwych dopasowań. Żadnego potwierdzonego.

Dante przyjrzał się zatrzymanemu obrazowi. Ciemny sedan wyglądał zupełnie zwyczajnie. Takich samochodów po mieście jeździły tysiące. Problem polegał na tym, że pojawił się niedługo po przyjeździe Raphaela do kawiarni, a następnie odjechał niemal równocześnie z nimi. Samo w sobie nie stanowiło to dowodu, jednak po wydarzeniach w klubie Dante nie zamierzał lekceważyć podobnych zbiegów okoliczności.

— A strzelanina?

Marco przesunął kolejny dokument.

— Policja przesłuchała część personelu. Mamy potwierdzenie, że co najmniej dwóch uzbrojonych mężczyzn weszło do klubu przez zaplecze. Trzeci mógł czekać przy wyjściu technicznym, ale świadkowie podają sprzeczne opisy. Kamery w tamtej części budynku przestały działać kilka minut przed pierwszym strzałem.

— Kto miał dostęp do systemu?

— Personel techniczny, kierownik zmiany i zewnętrzna firma obsługująca monitoring.

Dante zacisnął szczękę.

— Sprawdzić wszystkich. Kontakty, przelewy, ostatnie zmiany w harmonogramach. Chcę też wiedzieć, czy ktoś z obsługi otrzymał nietypową zapłatę przed imprezą.

Marco skinął głową.

— Myślisz, że ktoś ich wpuścił?

— Myślę, że trzech uzbrojonych ludzi nie znalazło się przypadkiem w zamkniętej części klubu, a kamery nie przestały działać z uprzejmości.

Na korytarzu rozległy się szybkie kroki.

— REYES!

Marco zerknął na drzwi.

— Powinienem wyjść?

— Zdecydowanie.

Nie zdążył jednak zrobić nawet kroku, kiedy Raphael wpadł do gabinetu niczym niewielki, wyjątkowo rozwścieczony huragan. Miał na sobie luźne czarne spodnie, biały T-shirt i rozpiętą bluzę. Ciemne loki sterczały mu jeszcze we wszystkie strony po śnie, a zielone oczy ciskały błyskawice.

— Gdzie jest mój telefon?!

Dante nawet nie drgnął.

— Dzień dobry, Raphael.

— Nie będzie żadnego pieprzonego dzień dobry! Gdzie. Jest. Mój. Telefon?!

Marco odchrząknął, usiłując ukryć rozbawienie.

Raphael natychmiast odwrócił głowę.

— A ty z czego się śmiejesz?!

— Z niczego, panie Volkov.

— To doskonale! Bo nie ma z czego!

Dante wskazał głową drzwi.

— Marco, dokończymy później.

Mężczyzna nie potrzebował drugiego zaproszenia. Wyszedł, zamykając za sobą drzwi, choć Raphael zdążył jeszcze usłyszeć jego stłumiony śmiech.

— Twoi ludzie są bezczelni!

— Uczą się od najlepszych.

— Oddaj mi telefon!

Dante odłożył długopis.

— Usiądź.

— Nie będę siadał!

— W takim razie stój.

Raphael otworzył usta, po czym zamknął je z oburzeniem. Nienawidził tego. Naprawdę nienawidził. Reyes miał niezwykły talent do odbierania mu przyjemności z każdej awantury.

— Wszedłeś do mojego pokoju, kiedy spałem, i zabrałeś moją własność!

— Zgadza się.

— To kradzież!

— Telefon został zabezpieczony na polecenie twojego ojca.

Raphael znieruchomiał.

— Słucham?

— Po twojej wczorajszej wycieczce Aleksander zdecydował, że do czasu wyjaśnienia sprawy nie będziesz korzystał z prywatnego urządzenia bez nadzoru. Masz telefon służbowy do kontaktu z ochroną. Jeśli chcesz porozmawiać z Ethanem, możesz zrobić to tutaj.

— Tutaj?! — Raphael roześmiał się z niedowierzaniem. — Przy tobie? Mam ci jeszcze opowiadać, co jadłem na śniadanie i kiedy ostatnio byłem w toalecie?!

— Tych informacji akurat nie potrzebuję.

— Och, jak łaskawie!

Dante skrzyżował ręce na piersi.

— Poza tym obowiązuje cię areszt domowy.

Zapadła cisza.

Raphael zamrugał.

— Co?

— Nie opuszczasz terenu rezydencji. Żadnych wyjazdów, żadnych spotkań poza domem, żadnych samodzielnych spacerów po mieście. Do odwołania.

Chłopak patrzył na niego przez kilka sekund.

A potem wybuchnął śmiechem.

Nie był to jednak śmiech rozbawionego człowieka.

— Areszt domowy? — powtórzył.

— Tak.

— Mam dwadzieścia pięć lat!

— Wiem.

— Jestem dorosły!

— Zauważyłem w dokumentach.

— Nie możesz mnie więzić!

Dante pochylił się nieznacznie.

— Raphael, wczoraj wydostałeś się z chronionej posiadłości ukryty pomiędzy workami ziemi, kiedy ludzie, którzy strzelali do ciebie w klubie, nadal pozostawali na wolności. Twój ojciec uznał, że potrzebujesz kilku dni bez okazji do podobnych pomysłów.

— To była jedna wycieczka!

— Jedna wystarczy.

Raphael zacisnął pięści.

— Nienawidzę cię.

— Mówiłeś.

— Nie, Reyes. Ty nie rozumiesz. Ja cię naprawdę, szczerze, z całego mojego pieprzonego serca nienawidzę.

Dante spojrzał na zegarek.

— Skończyłeś? Bo chciałbym wrócić do pracy.

Raphael chwycił leżący na biurku długopis. Przez moment wyglądał, jakby poważnie rozważał rzucenie nim w ochroniarza. Ostatecznie odłożył go z głośnym stuknięciem.

— Jeszcze zobaczysz.

Odwrócił się gwałtownie i wyszedł, trzaskając drzwiami tak mocno, że wiszący obok obraz przekrzywił się na ścianie.

Dante spojrzał na niego. Potem na drzwi.

— Trzy minuty — mruknął.

Tyle właśnie trwała pierwsza awantura tego dnia.

O godzinie jedenastej Raphael postanowił, że skoro nie może wyjść główną bramą, spróbuje garażu. Plan był prosty. Wystarczyło dostać się do jednego z samochodów, otworzyć bramę pilotem i wyjechać, zanim ktokolwiek zorientuje się, co robi. Niestety już po wejściu do garażu odkrył, że wszystkie kluczyki zniknęły. Stał przez chwilę przed swoim ukochanym Aston Martinem, patrząc na pustą szafkę, w której zwykle przechowywano komplety zapasowe.

— Nie wierzę.

— Czegoś szukasz?

Raphael odwrócił się tak gwałtownie, że niemal uderzył biodrem o maskę samochodu.

Dante stał w wejściu do garażu. Oczywiście. Bo gdzie indziej miałby być?

— Podziwiam samochody — oznajmił chłopak.

— Rozumiem.

— Nie wolno mi już nawet na nie patrzeć?

— Wolno.

— To dlaczego tu stoisz?

— Bo właśnie przyszedłem.

Raphael zmrużył oczy.

— Ty mnie śledzisz.

— Jestem twoim ochroniarzem.

— To nie jest odpowiedź!

— A jednak.

Chłopak zacisnął usta i ruszył w stronę wyjścia, demonstracyjnie potrącając Dantego ramieniem. A przynajmniej próbując. Różnica wzrostu i postury sprawiła, że Reyes nawet się nie poruszył. Raphael natomiast odbił się od niego nieznacznie, co tylko pogorszyło mu humor.

— Nienawidzę cię! — rzucił przez ramię.

— Zapiszę w raporcie.

O jedenastej czterdzieści pięć Raphael spróbował wykorzystać dostawę produktów do kuchni. Ubrany w bluzę z kapturem, z czapką naciągniętą na ciemne loki, próbował wmieszać się pomiędzy pracowników wynoszących puste skrzynki. Udało mu się dojść aż do drzwi dostawczego samochodu.

— Panie Volkov?

Raphael powoli zamknął oczy. Odwrócił się. Przy wejściu stał jeden z ochroniarzy Dantego.

— Tak?

— Dokąd pan idzie?

— Pomagam.

Mężczyzna spojrzał na pustą skrzynkę trzymaną przez Raphaela.

— W czym?

— W logistyce.

— Rozumiem.

— To świetnie.

— Pan Reyes prosił, żeby przekazać, że samochód wyjeżdża bez pana.

Raphael zacisnął szczękę.

— Powiedz panu Reyesowi, że może mnie pocałować w dupę.

Ochroniarz przez chwilę milczał.

— Przekażę.

— Nie, nie przekażesz!

— Jak pan sobie życzy.

Raphael cisnął skrzynkę na ziemię i wrócił do domu. O dwunastej trzydzieści próbował przekonać Marię, żeby pożyczyła mu swój telefon.

— Tylko na chwilę — zapewniał, opierając się o kuchenny blat. — Muszę zadzwonić do Ethana.

Maria spojrzała na niego znad garnka.

— Pan Reyes powiedział, że jeśli będziesz chciał zadzwonić, masz zejść do gabinetu.

Raphael jęknął.

— Czy wszyscy w tym domu podpisaliście jakiś pieprzony pakt z diabłem?!

— Nie przeklinaj w kuchni, kochanie.

— Mario!

— Kochanie to wszystko jest dla twojego dobra.

— Ty też?!

Kobieta westchnęła i podała mu talerz z kanapkami.

— Zjedz coś.

Chłopak spojrzał na jedzenie, potem na Marię.

— Próbujesz mnie przekupić?

— Działało, kiedy miałeś sześć lat.

Raphael wziął jedną kanapkę.

— Teraz jestem znacznie droższy.

— Wiem, kochanie. Widziałam rachunki za twoje ubrania.

Młody Volkov prychnął, ale usiadł przy kuchennym stole. Przynajmniej Maria nadal była po jego stronie. Chyba.

Dante tymczasem nie miał szczególnie dobrego dnia. Nie dlatego, że Raphael co kilkadziesiąt minut próbował wydostać się z posiadłości. To było irytujące, ale przewidywalne. Znacznie bardziej niepokoiło go to, czego dowiadywali się o wydarzeniach w klubie. Marco wrócił do gabinetu z kolejnym raportem tuż po trzynastej.

— Mamy coś nowego.

Dante odsunął laptop.

— Mów.

— Jeden z pracowników technicznych klubu nie pojawił się w pracy od nocy strzelaniny. Nazywa się Victor Hale. Oficjalnie zajmował się systemem nagłośnienia i monitoringiem. Miał dostęp do pomieszczenia, z którego można było wyłączyć kamery na zapleczu.

— Gdzie jest?

— Nie wiemy. Telefon wyłączony, mieszkanie puste. Sąsiadka twierdzi, że widziała go ostatnio dzień przed strzelaniną.

Dante przyjrzał się zdjęciu mężczyzny. Około trzydziestu lat. Krótkie brązowe włosy. Przeciętna postura. Twarz, którą łatwo byłoby zgubić w tłumie.

— Powiązania z Volkovami?

— Nic oczywistego. Pracował wcześniej w kilku klubach. Nie ma znanych powiązań z organizacją Aleksandra.

— A samochód spod kawiarni?

— Nadal sprawdzamy. Jedno z możliwych dopasowań tablic prowadzi do firmy wynajmującej samochody, ale nie mamy pewności, czy to właściwy pojazd.

Dante odchylił się w fotelu.

— Nie zakładajcie, że Hale jest strzelcem. Mógł im tylko pomóc. Mógł zostać zmuszony. Mógł też zniknąć z zupełnie innego powodu.

Marco skinął głową.

— Rozumiem.

— Sprawdźcie jego ostatnie kontakty. I porównajcie godziny wyłączenia kamer z wejściem napastników. Chcę dokładnej osi czasu.

— Jasne.

Przez chwilę panowała cisza.

— Jest jeszcze coś — dodał Marco.

Dante uniósł wzrok.

— Co?

— Młody Volkov próbował właśnie przekonać jednego z ogrodników, że potrzebuje drabiny do obejrzenia rynien.

Reyes zamknął oczy. Powoli. Bardzo powoli.

— Jakiej drabiny?

— Najdłuższej.

Dante odłożył długopis.

— Oczywiście.

Raphael nie zamierzał się poddawać. Jeśli Reyes uważał, że kilka dodatkowych kamer, zamknięte garaże i odebrany telefon wystarczą, żeby zatrzymać go w domu, najwyraźniej kompletnie nie rozumiał, z kim ma do czynienia.

Młody Volkov miał dwadzieścia pięć lat, nieograniczone środki finansowe i wyjątkowo dużo wolnego czasu. A przede wszystkim miał motywację. Nie chodziło już nawet o spotkanie z Ethanem. Chodziło o zasadę. O udowodnienie temu aroganckiemu brunetowi, że Raphael Volkov nie jest niczyją własnością. Dlatego około piętnastej postanowił wykorzystać balkon. Nie zamierzał oczywiście skakać z pierwszego piętra. Nie był idiotą. Planował jedynie przejść po szerokim gzymsie do sąsiedniego tarasu, z którego prowadziły schody do ogrodu zimowego. Stamtąd mógłby dostać się do bocznego skrzydła domu i spróbować wyjść przez pomieszczenia gospodarcze. W teorii plan był doskonały. W praktyce Raphael zdążył postawić jedną nogę na gzymsie, kiedy z dołu rozległ się znajomy głos.

— Volkov.

Chłopak zesztywniał. Powoli spojrzał w dół. Dante stał na tarasie z rękami skrzyżowanymi na piersi.

— Co robisz?

Raphael rozejrzał się.

— Podziwiam widoki.

— Z gzymsu?

— Mam lepszą perspektywę.

— Wracaj do środka.

— Nie.

Dante przez chwilę patrzył na niego w milczeniu.

— Raphael. Zejdź z tego. – Reyes powiedział to powoli starając się nie denerwować.

— Nie jestem na niczym niebezpiecznym!

W tym momencie podeszwa jego buta ześlizgnęła się odrobinę po wilgotnym kamieniu. Raphael gwałtownie złapał framugę. Serce podskoczyło mu do gardła. Na dole Dante natychmiast się wyprostował.

— Do środka. W tej chwili! – warknął ochroniarz mając w głowie już myśl jak bardzo przydałoby się lanie temu dzieciakowi. Tym razem w jego głosie nie było nawet śladu rozbawienia. Raphael przełknął ślinę. Nie zamierzał przyznawać, że właśnie się przestraszył. Ostrożnie cofnął nogę, wrócił na balkon i wszedł do sypialni. Kilka minut później drzwi otworzyły się gwałtownie. Dante wszedł do środka.

— Czy ty kompletnie postradałeś rozum?!

Raphael odwrócił się od lustra.

— Och, jednak potrafisz podnosić głos.

— Mogłeś spaść.

— Ale nie spadłem.

— Bo miałeś szczęście!

— Nie przesadzaj. Robiłem gorsze rzeczy.

Dante zatrzymał się kilka kroków od niego.

— Sam nie wiem jak dla mnie wspinasz się na wyżyny głupoty!

Raphael prychnął.

— Jeśli tak bardzo się martwisz, może powinieneś założyć mi smycz.

Reyes przez chwilę przyglądał mu się w milczeniu.

— A wiesz, że to całkiem dobry pomysł? Rozważam to od dnia kiedy cię spotkałem.

Chłopak uśmiechnął się złośliwie.

— Och, Reyes. Nie wiedziałem, że masz takie zainteresowania.

Dante nie odpowiedział. Zamiast tego wskazał drzwi.

— Schodzisz na dół. Zjesz obiad. A potem znajdziesz sobie zajęcie, które nie wymaga wspinania się po elewacji.

— A jeśli nie?

— To będziemy mieli problem.

Raphael uniósł brodę.

— Już mamy problem.

O siedemnastej trzydzieści Dante był przekonany, że Raphael Volkov robi wszystko, żeby doprowadzić go do przedwczesnej siwizny. Najpierw próbował dostać się do garażu. Potem do samochodu dostawczego. Następnie chciał pożyczyć telefon od Marii, przekupić ogrodnika, a na koniec niemal spadł z balkonu. Każda kolejna próba była bardziej absurdalna od poprzedniej. A teraz, jak wynikało z raportu ochroniarza, młody Volkov właśnie próbował wydostać się przez boczne drzwi prowadzące do dawnej oranżerii. Dante wstał od biurka.

— Gdzie jest?

— Przy zachodnim skrzydle.

— Sam?

— Tak. Próbuje otworzyć drzwi kartą do swojej garderoby.

Reyes spojrzał na mężczyznę.

— Kartą do garderoby?

— Tak, szefie.

Przez moment panowała cisza.

— Zaczynam rozumieć, dlaczego Aleksandr płaci mi tyle pieniędzy.

Raphael tymczasem stał przy zamkniętych drzwiach, próbując wsunąć cienką plastikową kartę pomiędzy framugę a zamek. Widział kiedyś podobną sztuczkę w filmie. Nie wyglądała na szczególnie trudną. Niestety rzeczywistość miała inne zdanie.

— No dalej, ty pieprzony złomie — mruknął, dociskając kartę.

— Nie otworzysz tak tych drzwi.

Raphael znieruchomiał. Powoli odwrócił głowę. Dante stał kilka kroków za nim. Oczywiście.

— Czy ty nie masz własnego życia?!

— Mam. Właśnie próbujesz je skrócić.

Raphael wyprostował się i schował kartę za plecami.

— Niczego nie robię.

Dante spojrzał na drzwi. Potem na kartę wystającą spomiędzy palców chłopaka.

— Przestań sprawiać problemy i zacznij się zachowywać.

— Te wszystkie problemy są z twojej winy! To ty mnie więzisz w domu !

— Oddaj kartę.

— Nie.

— Raphael.

— Dante.

Reyes wypuścił powietrze.

— Wracamy do środka.

— Nie.

— Nie będę powtarzał.

Raphael skrzyżował ręce na piersi.

— A ja nie będę wykonywał twoich rozkazów. Nie jesteś moim ojcem, nie jesteś moim właścicielem i zdecydowanie nie jesteś człowiekiem, który będzie decydował, kiedy mogę wyjść na pieprzony spacer!

Dante patrzył na niego przez dłuższą chwilę. Potem zrobił krok do przodu.

Raphael natychmiast się cofnął.

— Nawet nie próbuj.

— Ostrzegałem cię.

— Reyes, przysięgam, że jeśli mnie dotkniesz...

Nie zdążył dokończyć. Dante pochylił się, objął go mocnym ramieniem w pasie i jednym płynnym ruchem uniósł z ziemi, jakby Raphael ważył tyle co poduszka.

— CO TY WYPRAWIASZ?!

— Kończę tę dyskusję.

— POSTAW MNIE!

Dante przerzucił go sobie przez ramię i ruszył w stronę schodów.

Raphael przez sekundę był zbyt zaskoczony, żeby cokolwiek powiedzieć.

Potem eksplodował.

— TY PIEPRZONY NEANDERTALCZYKU! NATYCHMIAST MNIE POSTAW!

— Przestań się szarpać.

— NIE BĘDZIESZ MI ROZKAZYWAŁ!

— Właśnie to robię.

Raphael uderzył go pięścią w plecy. Dante nawet nie zwolnił kroku.

— Nienawidzę cię!

— Wiem.

— ZWOLNIĘ CIĘ!

— Nie pierwszy raz to słyszę.

— POWIEM OJCU!

— Śmiało.

Przechodząca korytarzem Maria zatrzymała się z tacą w dłoniach. Spojrzała na Dantego. Potem na zwisającego z jego ramienia Raphaela.

— Och, kochanie...

— MARIO! POWIEDZ MU COŚ!

Kobieta westchnęła.

— Panie Reyes, proszę uważać na jego głowę przy schodach.

Raphael otworzył usta z niedowierzaniem.

— ZDRADZIŁAŚ MNIE!

— Nie krzycz, skarbie. Dostaniesz chrypki.

Dante minął ją bez słowa, choć kącik jego ust drgnął nieznacznie.

Raphael zauważył to natychmiast.

—  ŚMIEJESZ SIĘ ?!

— Nie.

— WIDZIAŁEM!

— To musiało być złudzenie.

— JESZCZE CIĘ DOPADNĘ!

— Najpierw naucz się siedzieć spokojnie.

Dotarli do sypialni. Dante otworzył drzwi barkiem, wszedł do środka i podszedł do ogromnego łóżka.

— Reyes, nawet nie waż się...

Mężczyzna ściągnął go z ramienia i rzucił na miękki materac. Raphael odbił się lekko od pościeli, po czym natychmiast poderwał do siadu.

— TY CHORY...

Urwał, kiedy zobaczył, co Dante wyciąga z kieszeni. Kajdanki. Metalowe. Prawdziwe. Raphael zamrugał. Potem spojrzał na Dantego. Następnie ponownie na kajdanki.

— Och.

Reyes uniósł brew.

— Och?

Na twarzy Raphaela powoli pojawił się szeroki, bezczelny uśmiech.

— No proszę, proszę. – Raphael próbuje go zagadać. Nie pozwoli się przykuć do lóżka!

Dante westchnął.

— Nawet nie zaczynaj.

— Nie sądziłem, że lubisz takie klimaty, Reyes. – mimowolnie cofa się jak najdalej od niego, na drugi koniec łóżka.

— Raphael.

— Naprawdę. Gdybyś powiedział wcześniej, że kręcą cię kajdanki i łóżka, może inaczej podszedłbym do naszej znajomości.

Dante spojrzał na niego z absolutnym brakiem rozbawienia.

— Wyciągnij rękę.

Raphael roześmiał się.

— Och, czyli od razu przechodzimy do rzeczy? A gdzie kolacja? Kwiaty? Chociaż jedna randka?

— Rękę.

— Wiesz, zwykle oczekuję przynajmniej drinka, zanim ktoś zacznie mnie przypinać do łóżka.

Dante chwycił jego nadgarstek, zapiął na nim jedną obręcz kajdanek, a drugą przymocował do metalowego elementu wezgłowia.

Kliknięcie zabrzmiało w cichej sypialni wyjątkowo wyraźnie. Raphael spojrzał na własną rękę. Pociągnął lekko. Kajdanki nie ustąpiły. Uśmiech zniknął mu z twarzy.

— Ty chyba sobie żartujesz.

Dante schował kluczyk do kieszeni.

— Nie.

— REYES!

— Masz chwilę, żeby ochłonąć.

— OCHŁONĄĆ?! PRZYPIĄŁEŚ MNIE DO ŁÓŻKA!

— Zasłużyłeś. Poza tym sam podsunąłeś mi ten pomysł.

Raphael szarpnął ręką ponownie.

— Natychmiast mnie odepnij!

Dante podszedł do drzwi.

— Przestań się szarpać. Zrobisz sobie krzywdę.

— TO MNIE ODEPNIJ!

Mężczyzna zatrzymał się i spojrzał na niego.

— Raphael, od rana próbujesz uciekać. Przed chwilą wspinałeś się po elewacji. Potem próbowałeś otworzyć zamknięte drzwi kartą do garderoby. Potrzebujesz chwili, żeby przestać robić głupoty. Zachowujesz się jakbyś był na misji samobójczej. Czy ty czasem myślisz?

— A TY POTRZEBUJESZ TERAPII!

Dante zerknął na zegarek.

— Wrócę za kilka minut.

— REYES!

Drzwi zamknęły się za nim. Raphael patrzył na nie przez chwilę z absolutnym niedowierzaniem. Potem spojrzał na kajdanki.

— Ja go naprawdę zabiję.

Pociągnął za łańcuszek. Nic. Spróbował przesunąć nadgarstek.

Również nic. Opadł na poduszki i spojrzał w sufit.

— Fantastycznie. Po prostu fantastycznie.

Przez kilka minut próbował wymyślić sposób na uwolnienie się bez pomocy Dantego. Rozważał wyciągnięcie ręki z obręczy, odkręcenie fragmentu wezgłowia i nawet użycie spinki do włosów, której oczywiście nie miał pod ręką. Ostatecznie uznał, że jedynym rozsądnym rozwiązaniem będzie zamordowanie Reyesa przy najbliższej okazji.

Kiedy drzwi otworzyły się ponownie, Raphael natychmiast uniósł głowę.

— Jeśli przyszedłeś zapytać, czy się uspokoiłem, to odpowiedź brzmi: nie!

Dante wszedł do środka z butelką wody. Postawił ją na szafce.

— Jak nadgarstek?

Raphael zamrugał.

— Co?

— Boli cię?

— Będzie bolał ciebie, kiedy w końcu się uwolnię!

Dante podszedł bliżej, sprawdził ułożenie kajdanek, po czym wyjął kluczyk.

— Nie zamierzam trzymać cię tutaj cały wieczór.

— Och, jak łaskawie!

Metal kliknął. Raphael natychmiast wyrwał rękę i odsunął się na drugi koniec łóżka.

— Jesteś kompletnie nienormalny.

— A ty kompletnie nieodpowiedzialny.

— Nienawidzę cię.

— Ustaliliśmy to już rano.

Raphael rzucił w niego poduszką. Dante złapał ją jedną ręką.

— Następnym razem wybierz coś cięższego — mruknął.

Chłopak otworzył usta z oburzeniem.

— WYNOŚ SIĘ!

Reyes odłożył poduszkę na fotel i ruszył do drzwi.

— Kolacja za godzinę.

— Możesz sobie wsadzić tę kolację...

Drzwi zamknęły się za ochroniarzem cicho.

Młody Volkov chwycił drugą poduszkę i cisnął nią w zamknięte drzwi.

Nie pomogło. Ale przynajmniej poczuł się odrobinę lepiej. Wieczorem rezydencja pogrążyła się w ciszy. Raphael odmówił kolacji. Odmówił rozmowy z ojcem. Odmówił również przyjęcia herbaty, którą Maria przyniosła mu do pokoju, choć po dziesięciu minutach zmienił zdanie i poprosił o coś słodkiego. Nie zamierzał jednak rozmawiać z Dantem. Nigdy więcej. Przynajmniej do następnego ranka.

Dante tymczasem siedział w gabinecie ochrony, przeglądając kolejne raporty. Na biurku leżał prywatny telefon Raphaela, zabrany rano na polecenie Aleksandra. Urządzenie zostało wcześniej odłożone do zabezpieczenia, ponieważ zespół chciał ustalić, czy w ostatnich dniach ktoś kontaktował się z młodym Volkovem w związku z wydarzeniami w klubie.

Dante początkowo nie zamierzał przeglądać prywatnych rozmów chłopaka. Nie interesowały go wiadomości do Ethana, zdjęcia z imprez ani lista ludzi, z którymi Raphael flirtował w wolnym czasie. Potrzebował jedynie sprawdzić nieznane numery i ewentualne próby kontaktu od osób powiązanych ze strzelaniną. Telefon pozostawał odblokowany po wcześniejszym zabezpieczeniu danych. Reyes otworzył listę ostatnich wiadomości.

Większość pochodziła od znajomych. Kilka od ojca. Kilkanaście od Ethana, który najwyraźniej uważał, że wysyłanie Raphaelowi zdjęć śmiejących się kotów stanowi doskonały sposób na poprawę humoru.

Dante przewinął ekran. Zatrzymał palec. Nieznany numer. Dwie wiadomości. Pierwsza została wysłana poprzedniego dnia, kiedy Raphael przebywał w kawiarni.

Ładnie ci w białym, Volkov.

Dante znieruchomiał. Otworzył rozmowę. Druga wiadomość przyszła wieczorem. Następnym razem nie będziesz miał tyle szczęścia. Przez dłuższą chwilę siedział nieruchomo. Następnie powoli odłożył telefon na biurko.

— Kurwa mać.

To były pierwsze przekleństwa, jakie Marco usłyszał od swojego przełożonego tego dnia. Mężczyzna uniósł wzrok znad laptopa.

— Szefie?

Dante przesunął mu telefon.

— Sprawdź numer. Natychmiast. Ustal, kiedy wiadomości zostały wysłane, i zabezpiecz wszystko, co możemy legalnie uzyskać od operatora. Nie chcę, żeby ktokolwiek przypadkiem utracił te dane.

Marco przeczytał wiadomości. Jego twarz spoważniała.

— On to dostał wczoraj?

— Tak.

— I nic nie powiedział?

Dante podniósł się z fotela.

— Właśnie zamierzam się dowiedzieć dlaczego.

Raphael siedział na łóżku z książką w dłoniach, kiedy drzwi jego sypialni otworzyły się bez pukania. Uniósł wzrok.

— Czy ty naprawdę nie potrafisz...

Urwał. Dante stał w progu. Tym razem nie wyglądał na rozbawionego.

Nie wyglądał również na znudzonego ani irytująco spokojnego. Był wściekły.

Raphael poznał to po napięciu jego szczęki i sposobie, w jaki trzymał telefon. Jego telefon. Chłopak powoli odłożył książkę.

— Oddajesz mi moją własność?

Dante zamknął drzwi.

— Dlaczego mi nie powiedziałeś?

Raphael zmarszczył brwi.

— O czym?

Reyes podszedł do łóżka i położył telefon przed nim. Na ekranie widniała otwarta rozmowa z nieznanym numerem. Raphael poczuł, jak żołądek nieprzyjemnie mu się zaciska.

— Grzebałeś w moich wiadomościach?!

— Dlaczego mi nie powiedziałeś? — powtórzył Dante.

— Nie masz prawa czytać moich prywatnych rozmów!

— Ktoś wysłał ci groźby po tym, jak uciekłeś z domu. Wiedział, gdzie jesteś, wiedział, jak wyglądasz, i prawdopodobnie cię obserwował. A ty nie powiedziałeś ani słowa!

Raphael zerwał się z łóżka podchodząc do okna.

— Bo nie chciałem kolejnego pieprzonego wykładu!

Dante patrzył na niego z niedowierzaniem.

— Wykładu?

— Tak! Dokładnie! Tego, co robisz teraz! Ciągle traktujesz mnie jak idiotę, który nie potrafi samodzielnie oddychać!

— Raphael, ktoś próbował cię zabić!

— WIEM!

— W takim razie dlaczego ukryłeś wiadomości?!

— BO NIE CHCIAŁEM, ŻEBYŚ MIAŁ RACJĘ!

Słowa wyrwały mu się, zanim zdążył je powstrzymać. Zapadła cisza.

Dante patrzył na niego przez chwilę. Raphael oddychał szybko, z dłońmi zaciśniętymi w pięści.

— Nie chciałem — powtórzył ciszej, odwracając wzrok.
— Nie chciałem wrócić tutaj i usłyszeć, że jestem głupi, nieodpowiedzialny i że powinienem siedzieć zamknięty w pokoju do końca życia.

Dante przez moment milczał. Kiedy ponownie się odezwał, jego głos był znacznie spokojniejszy.

— Myślisz, że chodzi o to, kto wygrał naszą kłótnię?

Raphael nie odpowiedział.

— Myślisz, że obchodzi mnie, czy udowodniłeś mi swoją rację?

— Zwykle zachowujesz się, jakby cię obchodziło.

— Bo ciągle próbujesz zrobić coś, przez co możesz zginąć!

Raphael gwałtownie uniósł głowę.

— Nie jestem dzieckiem!

— W takim razie przestań podejmować decyzje, które narażają cię na śmierć!

Dante zrobił krok bliżej.

— Gdybyś pokazał mi te wiadomości wczoraj, moglibyśmy od razu sprawdzić numer, zabezpieczyć nagrania z okolicy kawiarni i ustalić, czy ktoś rzeczywiście cię śledził. Każda godzina opóźnienia utrudnia nam pracę. A ty siedziałeś tutaj, obrażony na cały świat, bo nie chciałeś przyznać, że mogłeś znaleźć się w niebezpieczeństwie.

Raphael zacisnął szczękę. Przez chwilę patrzył na niego w milczeniu, czując, jak narastająca od kilku dni frustracja zaczyna mieszać się z czymś znacznie trudniejszym do opanowania.

— Myślisz, że ja tego nie wiem?! — wyrzucił w końcu. — Myślisz, że jestem aż takim idiotą, żeby nie rozumieć, co się wokół mnie dzieje?!

Dante zmarszczył brwi.

— W takim razie dlaczego zachowujesz się, jakby nic ci nie groziło?

—  BOJE SIĘ! CAŁY CZAS!

Słowa wyrwały mu się tak gwałtownie, że sam Raphael na moment znieruchomiał. W sypialni zapadła cisza. Dante nie odpowiedział, a chłopak roześmiał się krótko, nerwowo, choć w jego głosie nie było ani odrobiny rozbawienia.

— Myślisz, że nie wiem, kim jestem? Że nie wiem, kim jest mój ojciec? — zapytał już nieco ciszej, ale nadal z wyraźną złością.
— Dorastałem w tym domu, Reyes. Widziałem ochroniarzy z bronią, słyszałem rozmowy, których nie powinienem słyszeć, i od dziecka wiedziałem, że są ludzie, którzy chętnie zrobiliby mi krzywdę tylko dlatego, że nazywam się Volkov!

Przesunął dłonią po twarzy, po czym zaczął chodzić po sypialni, jakby pozostawanie w miejscu było w tej chwili niemożliwe.

— Ale ja nie chcę tak żyć! Rozumiesz?! Nie chcę codziennie zastanawiać się, czy ktoś za mną jedzie, czy ktoś mnie obserwuje, czy mogę wejść do pieprzonej kawiarni bez trzech uzbrojonych facetów za plecami! — Jego głos ponownie się podniósł.
— Chcę normalnie chodzić na uczelnię! Chcę wychodzić z Ethanem, chodzić do klubów, na randki, poznawać ludzi bez zastanawiania się, czy interesuję ich ja, czy moje nazwisko! Chcę móc wyjść z domu, kiedy mam na to ochotę, i wrócić, kiedy sam zdecyduję!

Dante stał nieruchomo, pozwalając mu mówić.

— Chcę tego wszystkiego, co mają inni ludzie w moim wieku! — dodał Raphael, rozkładając bezradnie ręce.
— Chcę popełniać głupie błędy, zakochiwać się w niewłaściwych osobach, wyjechać gdzieś spontanicznie i nie musieć nikomu tłumaczyć, dlaczego! Nie chcę, żeby całe moje życie sprowadzało się do tego, że jestem synem Aleksandra Volkova!

Na moment urwał, próbując uspokoić oddech. Nie płakał. Zielone oczy nadal błyszczały mu gniewem, a policzki miał zaróżowione od emocji. Wyglądał raczej na kogoś, kto przez lata trzymał w sobie zbyt wiele słów i właśnie przestał przejmować się tym, czy powinien je wypowiadać.

— I tak, boję się — przyznał w końcu, znacznie ciszej. — Boję się, kiedy słyszę strzały. Boję się, kiedy ktoś wysyła mi takie wiadomości. Boję się, że któregoś dnia ktoś naprawdę mnie dopadnie. Ale nie chcę się bać, Dante. Nie chcę, żeby ten strach decydował o wszystkim, co robię.

Spojrzał na ochroniarza, a na jego twarzy pojawił się gorzki uśmiech.

— Ale co ty możesz o tym wiedzieć? — mruknął, odwracając się do niego plecami.

Dante nie odpowiedział od razu. Przez dłuższą chwilę obserwował drobną sylwetkę stojącą przy oknie. Raphael skrzyżował ręce na piersi, wpatrując się w ciemny ogród. Ciemne loki opadały mu na czoło, kiedy nieznacznie pochylił głowę. Wyglądał zupełnie inaczej niż chłopak, który jeszcze kilka godzin wcześniej wykrzykiwał groźby, próbując wydostać się z rezydencji.

Reyes powoli wypuścił powietrze.

— Więcej, niż ci się wydaje — odpowiedział w końcu.

Raphael prychnął cicho.

— Jasne.

— Nie będę udawał, że wiem, jak to jest dorastać w twojej rodzinie — kontynuował Dante spokojnie.
— Nie wiem, jak wyglądało twoje dzieciństwo ani ile razy musiałeś rezygnować z czegoś, na czym ci zależało. Ale wiem, jak to jest żyć ze świadomością, że w każdej chwili może wydarzyć się coś złego.

Chłopak nie odwrócił się, choć przestał wpatrywać się w ogród.

— Przez wiele lat pracowałem w miejscach, gdzie jeden błąd wystarczał, żeby ktoś nie wrócił do domu — powiedział Dante.
— Widziałem ludzi, którzy bali się każdego dnia. I takich, którzy udawali, że nie boją się niczego. Ci drudzy wcale nie byli bezpieczniejsi.

Raphael milczał.

— Nie oczekuję, że przestaniesz chcieć normalnego życia — dodał Reyes. — I nie zamierzam przekonywać cię, że powinieneś spędzić resztę swoich dni zamknięty za tym murem.

— Właśnie to robisz — mruknął chłopak.

— Na razie próbuję dopilnować, żebyś miał szansę przeżyć wystarczająco długo, żeby robić te wszystkie rzeczy, o których przed chwilą mówiłeś.

Raphael zacisnął usta. Nie podobała mu się ta odpowiedź. Przede wszystkim dlatego, że trudno było znaleźć na nią odpowiednio złośliwą ripostę.

— Nie możesz chronić mnie przed wszystkim — powiedział po chwili.

— Wiem.

Chłopak powoli odwrócił głowę, wyraźnie zaskoczony.

— Wiesz?

Dante skinął głową.

— Nie mogę zagwarantować ci, że nigdy nic złego się nie wydarzy. Mogę jednak zrobić wszystko, żeby ograniczyć ryzyko. A do tego potrzebuję twojej współpracy, Raphael. Nie ślepego posłuszeństwa. Współpracy.

Przez moment patrzyli na siebie w milczeniu.

— Czyli co? — zapytał chłopak ostrożnie. — Mam grzecznie siedzieć w domu i czekać, aż pozwolisz mi wyjść?

— Na razie tak. Dopóki nie dowiemy się, kto za tym stoi.

Raphael przewrócił oczami.

— Wiedziałem, że zaraz wszystko zepsujesz.

Kącik ust Dantego drgnął nieznacznie.

— Ale kiedy sytuacja się uspokoi, porozmawiamy o uczelni, spotkaniach z Ethanem i reszcie twoich planów. Nie obiecuję, że będziesz mógł wszędzie chodzić sam. Obiecuję, że nie będę zabraniał ci wszystkiego tylko dlatego, że tak jest wygodniej.

Raphael przyglądał mu się podejrzliwie.

— Nawet randek?

Dante uniósł brew.

— Nawet randek.

— Nie zamierzam zabierać cię ze sobą na romantyczną kolację.

— Wcale tego nie oczekuję.

— Ani pozwalać, żebyś siedział przy stoliku obok i patrzył, jak kogoś całuję.

— Raphael.

— Co?

— Nie muszę znać szczegółów twojego życia uczuciowego.

Chłopak po raz pierwszy od początku rozmowy parsknął cichym śmiechem.

— Szkoda. Mógłbyś się czegoś nauczyć.

Dante pokręcił głową, ale tym razem nie wyglądał na szczególnie zirytowanego.

— Jest tylko jeden warunek.

Raphael westchnął teatralnie.

— Oczywiście, że jest.

— Koniec z ukrywaniem przede mną gróźb. Jeśli ktoś do ciebie napisze, zadzwoni albo zacznie cię obserwować, mówisz mi o tym. Od razu.

Chłopak przez chwilę przyglądał mu się w milczeniu, po czym opuścił wzrok.

— Dobra — mruknął.

Dante uniósł brew.

— Dobra?

— Nie każ mi tego powtarzać, Reyes.

— Nie zamierzam.

Raphael usiadł na brzegu łóżka i sięgnął po poduszkę, przyciągając ją do siebie.

— I nadal uważam, że jesteś aroganckim dupkiem.

— Masz do tego prawo.

— I nadal jestem wściekły za te kajdanki.

— Tego również się spodziewałem.

Chłopak spojrzał na niego spod ciemnych loków.

— Następnym razem przynajmniej zaproś mnie najpierw na kolację.

Dante przez chwilę patrzył na niego bez słowa, po czym westchnął ciężko.

— Dobranoc, Raphael.

— Dobranoc, Dante.

Reyes odwrócił się i ruszył do drzwi, ale tym razem Raphael zdążył dostrzec cień uśmiechu na jego twarzy. I choć nadal był na niego wściekły, z jakiegoś powodu poczuł się odrobinę lepiej. Nie dlatego, że Dante obiecał mu wolność. Nie obiecał.

Ale po raz pierwszy od chwili, kiedy pojawił się w jego życiu, Raphael miał wrażenie, że ochroniarz rzeczywiście go wysłuchał. A to było znacznie więcej, niż się spodziewał. Kilka minut przed północą Dante wrócił do gabinetu ochrony. Marco czekał już z telefonem w dłoni.

— Mamy problem.

Reyes zatrzymał się.

— Jaki?

— Numer, z którego wysłano wiadomości, jest zarejestrowany na fałszywe dane. Karta została aktywowana niedawno. Nie mamy jeszcze informacji, kto z niej korzystał.

Dante zacisnął szczękę.

— Coś jeszcze?

Marco zawahał się.

— Tak.

Odwrócił laptop w jego stronę. Na ekranie znajdowało się zdjęcie wykonane z dużej odległości.

Raphael siedział przy oknie kawiarni, pochylony nad stolikiem. Ciemne, kręcone włosy opadały mu na czoło, a na twarzy miał szeroki uśmiech. Naprzeciwko niego siedział Ethan. Zdjęcie było wyraźne. Zbyt wyraźne. Dante spojrzał na Marco.

— Skąd to masz?

— Ktoś wysłał je na adres kontaktowy zespołu ochrony. Kilka minut temu.

Reyes powoli przeniósł wzrok na ekran. Pod fotografią znajdowała się krótka wiadomość.

Pilnuj go lepiej, Reyes.

Przez dłuższą chwilę w gabinecie panowała cisza. Dante sięgnął po telefon.

— Zabezpieczyć wiadomość. Sprawdzić nagłówki i źródło. Podwoić ochronę przy rezydencji.

Marco skinął głową.

— Myślisz, że wiedzą, gdzie mieszka?

Dante spojrzał na zdjęcie.

— Wiedzą znacznie więcej, niż powinni.

Na piętrze Raphael właśnie przewrócił się na drugi bok, naciągając kołdrę na ramiona. Nadal był wściekły na Dantego. Nadal planował zemstę za kajdanki. I nadal uważał, że areszt domowy jest największą niesprawiedliwością, jaka spotkała go w całym jego dwudziestopięcioletnim życiu, ale ta rozmowa, a raczej kłótnia sprawiła, że poczuł się lepiej. Nie podobało mu się to, że otworzył się przed nim ani to, że zgodził się współpracować. Ethan nigdy by w to nie uwierzył. Przytulił twarz do poduszki przymykając oczy, nie wiedział, że kilka pięter niżej człowiek, którego tak zawzięcie próbował się pozbyć, właśnie patrzył na fotografię wykonaną przez kogoś, kto obserwował go z ukrycia.

A człowiek po drugiej stronie najwyraźniej doskonale wiedział, kim jest Dante Reyes. I właśnie zaprosił go do gry.