Książę w Ramionach Mroku 42

 

Rozdział 42 – Krew i cień

Krzyki rozniosły się po tunelach niemal natychmiast, odbijając się echem od kamiennych ścian. Rafael zesztywniał gwałtownie, bo słyszał ich dużo wyraźniej niż pozostali. Kroki. Przyspieszone oddechy. Metal ocierający się o kamień. I serca bijące szybko gdzieś w ciemności.

Za dużo serc.

— Ilu ich jest… — wyszeptał Lior.

— Wystarczająco — mruknął Gavriel, wyciągając miecz. — Ustawić się przy wejściu!

Strażnicy momentalnie przesunęli się bliżej tunelu prowadzącego do kuźni. Valmar nadal trzymał ostrze w dłoni, a czerwone zdobienia na rękojeści pulsowały niespokojnie, jakby broń reagowała na zbliżający się cień.

Rafael poczuł nagły ucisk pod żebrami.

Nie głód.

Coś gorszego.

Serce płomienia budziło się coraz mocniej.

Kolejny wstrząs przeszedł przez podziemia. Tym razem tak silny, że część kamieni odpadła od sufitu. Jeden ze strażników ledwo uskoczył w bok.

A potem z ciemności wyłonili się pierwsi ludzie kultu.

Czarne kaptury.

Zakryte twarze.

Symbole wypalone na dłoniach.

Szli powoli, niemal spokojnie, jakby byli absolutnie pewni, że już wygrali.

Rafael poczuł lodowaty chłód przebiegający po karku.

Rozpoznawał te symbole.

Widział je w snach.

Na ludziach stojących wokół płonących dzieci.

Lior przesunął się bliżej Rafaela odruchowo.

— Raffy…

Jeden z kultystów zatrzymał się nagle kilka metrów od wejścia do kuźni.

— Naczynie żyje — powiedział ochryple.

Rafael poczuł obrzydzenie niemal natychmiast.

Nie „Rafael”.

Nie człowiek.

Naczynie.

Valmar momentalnie stanął przed nim.

— Jeszcze jedno słowo i wyrwę ci język.

Kultysta zaśmiał się cicho spod kaptura.

— Za późno, Valmarze. Serce już się budzi.

Za jego plecami pojawili się kolejni. Dziesiątki.

Gavriel zaklął pod nosem.

— Świetnie.

Rafael ścisnął mocniej palce na ostrzu.

I wtedy usłyszał coś jeszcze.

Szept.

Nie należący do kultu.

Uciekaj.

Chłopak drgnął gwałtownie. - Nosiciele.

Valmar spojrzał na niego natychmiast.

— Rafael?

— Oni nie przyszli tylko po ostrze.

Jakby w odpowiedzi podłoga zatrzęsła się gwałtownie. Pęknięcie przebiegło przez część kamiennej sali, a z głębi tuneli rozległ się niski ryk.

Nie ludzki.

Lior pobladł momentalnie.

— O nie…

Kultysta stojący najbliżej uniósł dłonie powoli.

— Serce płomienia wraca do życia. Wasza walka nie ma już znaczenia.

Valmar uniósł miecz bez wahania.

— Spróbuj powiedzieć to jeszcze raz.

Ale Rafael nagle zrozumiał coś dużo gorszego. Cień nie próbował ich zabić. Jeszcze nie. On próbował odzyskać ostrze.

— Val…

Król spojrzał na niego gwałtownie.

— Ono chce tej broni.

I niemal natychmiast wszyscy poczuli to samo. Powietrze zrobiło się cięższe. Dużo cięższe. Płomienie wokół paleniska zgasły jednocześnie. A potem cień pojawił się pośrodku sali.

Nie cały.

Jeszcze nie.

Czarna masa przypominająca dym zaczęła wylewać się ze szczelin w podłodze, wijąc się wokół kamieni jak żywe stworzenie. Strażnicy cofnęli się odruchowo.

Jeden z nich nie zdążył.

Cień uderzył w niego gwałtownie.

Mężczyzna nawet nie zdążył krzyknąć.

Czarne smugi owinęły się wokół jego ciała, a potem jego skóra zaczęła pękać. Dosłownie. Jakby coś wypalało go od środka. Krew trysnęła na kamień, a ciało rozpadło się gwałtownie w rękach cienia, zostawiając po sobie jedynie zwęglone kości.

Lior odruchowo złapał Rafaela za rękę.

— Boże…

Drugi strażnik rzucił się do przodu z mieczem, ale cień przeciął go niemal na pół jednym ruchem czarnej masy. Wnętrzności rozlały się po kamiennej podłodze, a krzyk urwał się nagle, kiedy cień pochłonął resztę jego ciała.

Kult nie cofnął się ani o krok.

Wręcz przeciwnie.

Kilku z nich uklękło.

Jakby właśnie widzieli własnego boga.

Rafael poczuł mdłości.

— Oni są szaleni…

— Nie. — Gavriel ścisnął miecz mocniej. — Oni są fanatykami.

Cień zawył gwałtownie.

Tym razem cały zamek zatrząsł się tak mocno, że część sufitu runęła na tyły kuźni. Strażnicy zaczęli krzyczeć, próbując utrzymać pozycję.

Valmar przesunął się bliżej Rafaela.

— Musimy stąd wyjść. Teraz.

Ale było już za późno. Cień zatrzymał się nagle. I skierował się dokładnie na Rafaela. Chłopak poczuł lodowaty ucisk pod żebrami. Bo mimo przemiany… mimo śmierci… mimo utraty ognia… Cień nadal go pamiętał.

Cień zatrzymał się kilka kroków przed Rafael'em. Nie miał twarzy ani prawdziwego ciała, a jednak chłopak czuł na sobie jego spojrzenie wyraźniej niż wzrok jakiegokolwiek człowieka. Czarna masa falowała niespokojnie, jakby próbowała zdecydować, czy rzucić się na niego natychmiast, czy zrobić coś znacznie gorszego.

W jego głowie rozległ się niski szept.

Wróć.

Chłopak zacisnął palce na ostrzu gwałtowniej.

— Nie.

Cień poruszył się natychmiast.

Valmar był szybszy.

Król rzucił się przed Rafael'a dokładnie w chwili, gdy czarna masa eksplodowała do przodu. Ostrze przecięło powietrze gwałtownie i po raz pierwszy cień zawył z bólu. Nie jak zwierzę. Jak coś starego i wściekłego.

Czerwone zdobienia na rękojeści rozbłysły gwałtownie.

Miecz przeciął cień.

Dosłownie.

Czarna masa rozpadła się na moment, cofając się gwałtownie po kamieniach niczym wrząca ciecz.

Wszyscy zamarli.

Gavriel spojrzał na ostrze z niedowierzaniem.

— To naprawdę działa…

Valmar oddychał ciężko, nadal stojąc przed Rafael'em.

— Bo powinno.

Ale Rafael widział coś dużo gorszego.

Cień się nie bał.

On był wściekły.

Czarna masa zaczęła zbierać się ponownie szybciej niż wcześniej. Pulsowała gwałtownie, a z każdą sekundą robiła się większa.

Kult zaczął szeptać coś pod kapturami.

Modlitwy.

Rytuał.

Rafael poczuł lodowaty ucisk w żołądku.

— Oni go wzmacniają…

Gavriel odwrócił się gwałtownie do strażników.

— Zabić ich! Wszystkich!

Wybuchł chaos.

Strażnicy rzucili się na kultystów, a wąskie tunele natychmiast wypełniły się krzykami i szczękiem metalu. Jeden z ludzi kultu wyciągnął ukryte ostrze i poderżnął gardło strażnikowi stojącemu najbliżej. Krew trysnęła na kamienne symbole, a cień zawył z satysfakcją.

— Nie pozwólcie im krwawić na symbole! — krzyknął Rafael.

Za późno.

Krew spływająca po kamieniach rozjarzyła stare znaki czerwonym światłem. Cała kuźnia zatrzęsła się gwałtownie.

I wtedy cień uderzył znowu. Tym razem prosto w kultystów.

Rafael patrzył z przerażeniem, jak czarna masa dosłownie rozrywa ich na kawałki. Ciała pękały pod jej dotykiem jak zbyt cienkie szkło. Kości trzaskały głośno, krew rozlewała się po podłodze, a krzyki urywały się jeden po drugim. Cień nie odróżniał już swoich od obcych.

On był głodny.

Lior pobladł gwałtownie, kiedy fragment ludzkiego ramienia uderzył o kamień kilka kroków od niego.

— O kurwa…

Gavriel wbił miecz w pierś kolejnego kultysty i od razu odciągnął Lior'a, przyciągając go bliżej siebie.

— Nie patrz.

— Trochę trudno nie patrzeć!

Valmar nadal stał przed Rafael'em, nie opuszczając ostrza nawet na centymetr.

A Rafael nagle zrozumiał coś jeszcze.

Cień nie próbował zabić go od razu. On próbował odzyskać połączenie. Szept wrócił niemal natychmiast.

Jesteś mój.

Rafael zacisnął szczękę tak mocno, że zabolało.

— Nie należę do ciebie.

Cień zawył gwałtownie. I wtedy cała kuźnia eksplodowała ciemnością.

Książę w Ramionach Mroku 41

 

Rozdział 41 – Połączone krwią

Światło eksplodowało tak gwałtownie, że wszyscy odruchowo zasłonili oczy. Płomienie buchnęły z paleniska wysoko pod sam sufit, a symbole wyryte w ścianach rozjarzyły się czerwienią i złotem jednocześnie. Cała kuźnia zatrzęsła się gwałtownie. Z góry posypał się pył i drobne kamienie, a niski ryk rozszedł się gdzieś głęboko pod ziemią.

Rafael zachwiał się od razu. Valmar złapał go natychmiast za ramię.

— Rafael.

Chłopak oddychał szybko. Za szybko. Czuł gorąco rozlewające się po całym ciele, ale tym razem nie przypominało ognia, który wcześniej rozrywał go od środka. To było coś innego. Jakby jego krew odpowiadała na serce płomienia. A ono odpowiadało jemu. Metal na stole zaczął się poruszać.

Powoli.

Jak żywy.

Czarna powierzchnia topiła się pod krwią Valmar'a i Rafael'a, a potem zaczęła formować nowy kształt. Długi, smukły fragment ostrza wyłaniał się z płynnego metalu centymetr po centymetrze, jakby coś niewidzialnego kuło go na ich oczach. Krew nie spływała już po metalu. Wsiąkała w niego.

Dosłownie.

Czerwień Valmar'a mieszała się ze złotawą krwią Rafaela, tworząc pod powierzchnią cienkie żyły światła przypominające rozżarzone pęknięcia.

Płomienie wokół paleniska zawyły gwałtownie. A potem ostrze uniosło się samo. Lior zaklął pod nosem. Gavriel momentalnie wyciągnął miecz. Valmar zasłonił Rafaela własnym ciałem instynktownie.

Ale broń nie zaatakowała. Zawisła pośrodku sali, otoczona wirującym światłem. I wtedy rękojeść zaczęła się formować.

Czarny metal skręcał się powoli, tworząc ciemną, niemal organiczną strukturę przypominającą splecione gałęzie. Po chwili pomiędzy nimi pojawiły się czerwone zdobienia. Cienkie linie przypominające żyły lub płomienie rozchodziły się po całej rękojeści, pulsując tym samym światłem co symbole na ścianach.

Rafael poczuł chłód przebiegający po karku.

— Ono żyje…

Valmar spojrzał na niego uważnie.

— Ostrze?

Rafael pokręcił głową powoli.

— Serce płomienia. Ono czuje, co robimy.

Jakby w odpowiedzi podziemia zatrzęsły się gwałtownie. Tym razem dużo mocniej niż wcześniej. Część kamieni odpadła od sufitu, a jeden ze strażników ledwo uskoczył przed fragmentem skały.

— Wasza Wysokość! — krzyknął jeden z nich. — Tunele zaczynają pękać!

Gavriel zaklął cicho.

— Nie mamy dużo czasu.

Ostrze nagle opadło gwałtownie prosto w dłonie Rafaela.

Chłopak syknął z bólu. Metal był gorący. Nie parzył skóry, ale pulsował pod jego palcami jak żywe serce. I wtedy wszystko zobaczył wyraźniej. Ogromne wrota pod ziemią. Krąg rytualny. Dziesiątki ludzi kultu klęczących wokół serca płomienia. I swojego ojca stojącego pośrodku.

Czekającego.

Rafael gwałtownie wciągnął powietrze. Valmar od razu znalazł się przy nim.

— Co widziałeś?

Chłopak spojrzał na niego z trudem.

— Oni już zaczęli rytuał.

Cisza zrobiła się ciężka.

— Co to znaczy? — zapytał Gavriel.

Rafael ścisnął ostrze mocniej.

— Ojciec chce połączyć cień z sercem płomienia zanim tam dotrzemy. Jeśli mu się uda… nie będziemy walczyć tylko z cieniem.

Lior pobladł wyraźnie.

— Tylko z czym?

Rafael spojrzał gdzieś przed siebie.

— Z czymś dużo gorszym.

Kolejny wstrząs przeszedł przez kuźnię. Tym razem płomienie buchnęły gwałtownie wokół nich, a symbole na ścianach zaczęły pulsować nieregularnie.

Valmar spojrzał na ostrze w dłoniach Rafaela.

— Potrafisz tego użyć?

Chłopak zawahał się.

— Nie wiem.

I właśnie to było najgorsze. Bo broń wyglądała bardziej jak część rytuału niż miecz. Rafael czuł ją pod skórą. Jakby była połączona z jego krwią i oddechem. Valmar wyciągnął dłoń powoli.

— Pokaż.

Rafael oddał mu ostrze bez słowa. W chwili, gdy Valmar dotknął rękojeści, czerwone zdobienia rozjarzyły się gwałtownie. Ostrze zawibrowało nisko, niemal jak warknięcie.

Gavriel uniósł brwi.

— Ono naprawdę reaguje na was obu.

Valmar patrzył na broń przez chwilę w milczeniu.

— Kult od początku chciał stworzyć coś takiego.

Rafael skinął głową powoli.

— Tylko oni chcieli użyć tego do kontrolowania cienia. Nie do jego zniszczenia.

Lior spojrzał między nimi nerwowo.

— Czy tylko ja mam wrażenie, że wszystko w tej historii robi się coraz bardziej przeklęte?

— Nie tylko ty — mruknął Gavriel.

Nagle Rafael zesztywniał gwałtownie. Jego nowe zmysły wychwyciły coś dużo wcześniej niż reszta.

Kroki.

Dziesiątki kroków.

W tunelach.

Coraz bliżej.

Chłopak uniósł głowę powoli.

— Kult nas znalazł.

I niemal natychmiast z ciemności korytarzy rozległy się pierwsze krzyki.

Książę w Ramionach Mroku 40

 

Rozdział 40 – Ostrze nocy i ognia

Droga do starej kuźni prowadziła przez najniższe tunele zamku. Powietrze było ciężkie od wilgoci, popiołu i czegoś metalicznego, co przypominało zapach starej krwi. Im niżej schodzili, tym mocniejsze robiło się gorąco, jakby pod fundamentami nadal płonął ukryty ogień. Rafael szedł blisko Valmar'a, nadal wyraźnie osłabiony po przemianie. Każdy krok wydawał się dziwny. Zbyt lekki. Zbyt cichy.

To było najgorsze.

Świat nagle stał się… wyraźniejszy.

Słyszał za dużo.

Kroki strażników kilka korytarzy dalej. Krople wody spadające gdzieś głęboko pod ziemią. Serce Lior'a bijące szybko obok niego. Oddech Valmar'a. Szelest materiału ocierającego się o skórę. Wszystko docierało do niego jednocześnie i jego ciało nadal nie potrafiło tego uporządkować.

Zapachy też były inne.

Silniejsze.

Krew.

Wilgoć.

Dym.

Żywi ludzie pachnieli teraz ciepłem i pulsem pod skórą tak wyraźnie, że Rafael momentami zaciskał dłonie do bólu, próbując skupić się na czymkolwiek innym.

Nie pożywił się jeszcze ani razu.

I wszyscy o tym wiedzieli.

Valmar obserwował go praktycznie bez przerwy od momentu przebudzenia. Kilka razy próbował zatrzymać ich choćby na chwilę, zmusić Rafael'a do odpoczynku, ale chłopak za każdym razem odmawiał.

Nie teraz.

Nie kiedy cień nadal żył.

Rafael potknął się lekko na nierównym kamieniu i natychmiast poczuł dłoń Valmar'a na swoim ramieniu.

— Zwolnij.

— Nic mi nie jest.

To było kłamstwo.

Nawet jego własny głos brzmiał inaczej. Niżej. Ciszej. Jakby coś w nim nadal się zmieniało.

Lior spojrzał na niego nerwowo.

— Od kilku minut nawet nie mrugasz normalnie.

Rafael zmarszczył brwi lekko.

Dopiero po chwili zrozumiał, że Lior ma rację.

Nie był zmęczony tak jak wcześniej. Jego ciało nie potrzebowało oddechu równie często. Serce biło wolniej. Zbyt wolno.

I chłopak coraz bardziej zaczynał rozumieć, że już nigdy nie będzie do końca człowiekiem.

Kolejne drżenie przeszło przez podziemia. Z sufitu posypał się pył, a gdzieś daleko rozległ się niski huk przypominający bicie ogromnego serca.

Lior spojrzał nerwowo przed siebie.

— Powiedzcie mi, że to miejsce się zaraz nie zawali.

— Gdyby miało się zawalić, już dawno by to zrobiło — mruknął Gavriel.

— To wcale mnie nie uspokaja.

Rafael parsknął cicho pierwszy raz od wielu dni, ale uśmiech zniknął z jego twarzy niemal natychmiast. Coś było nie tak. Czuł to coraz wyraźniej z każdym krokiem. Nie głosy. Nie ogień. Coś głębszego.

Valmar zauważył zmianę w jego spojrzeniu.

— Rafael?

— Ono się budzi szybciej niż wcześniej.

Cisza zrobiła się ciężka niemal natychmiast.

— Skąd wiesz? — zapytał Gavriel.

Rafael przełknął ślinę.

— Czuję serce płomienia. Jakby odpowiadało na naszą obecność.

Valmar momentalnie przesunął się bliżej niego.

— Jeśli będzie zbyt niebezpiecznie, zawracamy.

Rafael spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Val—

— Nie negocjuję.

To zabrzmiało chłodno, ale Rafael widział strach ukryty pod tym tonem aż za dobrze.

Tunel nagle otworzył się gwałtownie. Przed nimi znajdowała się ogromna sala wykuta w czarnym kamieniu. Pośrodku stało stare palenisko otoczone rytualnymi symbolami, a przy ścianach leżały zardzewiałe narzędzia i resztki dawnych ostrzy. Powietrze było tutaj gorące i ciężkie, niemal trudne do oddychania.

Rafael zatrzymał się gwałtownie.

Nie przez symbole.

Przez zapach.

Krew.

Stara.

Wsiąknięta w kamień przez setki lat.

Żołądek ścisnął mu się boleśnie.

Valmar zauważył to natychmiast.

— Rafael.

Chłopak odwrócił wzrok gwałtownie.

— Nic mi nie jest.

Rafael słyszał wszystko zbyt wyraźnie. Serca wszystkich obecnych. Krew płynącą pod ich skórą. Puls. Życie. I nienawidził tego. Bo część jego instynktownie skupiała się właśnie na tym. Valmar podszedł bliżej bardzo powoli.

— Jeszcze się nie pożywiłeś.

Rafael zacisnął szczękę mocniej.

— Nie teraz.

— Rafael—

— Powiedziałem nie teraz.

To zabrzmiało ostrzej, niż chciał. Cisza zrobiła się niezręczna niemal natychmiast. Lior spojrzał na niego ostrożnie.

— Raffy…

Rafael zamknął oczy na krótką chwilę.

— Jeśli teraz się zatrzymamy, cień odzyska siłę. Najpierw kończymy to. Potem będę miał kryzys egzystencjalny związany z byciem martwym.

Lior parsknął nerwowym śmiechem. Nawet Gavriel uniósł brew lekko. Valmar jednak nadal wyglądał na spiętego. Bo widział więcej niż reszta. Widział, jak Rafael co chwilę zaciska dłonie. Jak unika patrzenia zbyt długo na kogokolwiek. Jak walczy z własnymi zmysłami. I jak bardzo jest głodny.

Pośrodku kamiennego stołu leżał kawałek ciemnego metalu. Wyglądał niemal jak obsydian, ale kiedy Valmar dotknął go dłonią, powierzchnia rozjarzyła się lekko czerwonym światłem.

Lior cofnął się odruchowo.

— Okej. To mi się zdecydowanie nie podoba.

Rafael podszedł bliżej powoli. W chwili, gdy jego palce musnęły metal, symbole na ścianach rozbłysły gwałtownie. Przez salę przeszedł niski dźwięk przypominający oddech czegoś ogromnego. Rafael zamknął oczy na moment. I zobaczył ich znowu. Nosicieli. Dziesiątki twarzy stojących pośród ognia. Chłopak gwałtownie otworzył oczy i odsunął rękę.

Valmar natychmiast znalazł się obok niego.

— Co widziałeś?

— To właśnie z tego tworzyli ostrza. Metal jest połączony z sercem płomienia.

Gavriel skrzyżował ręce.

— Czyli jeśli mamy stworzyć tę broń, musimy zrobić to tutaj.

Rafael skinął głową.

— Krew nosiciela musi połączyć metal z ogniem. A krew wampira aktywuje ostrze.

Lior spojrzał między nimi wyraźnie spięty.

— I serio nie ma mniej przeklętego sposobu na uratowanie świata?

Nikt mu nie odpowiedział. Bo wszyscy wiedzieli, że nie.

Valmar powoli zdjął rękawice i bez wahania przeciął własną dłoń ostrzem leżącym przy palenisku. Ciemna krew spłynęła po jego skórze na czarny metal. Symbole wokół nich rozbłysły mocniej. Rafael poczuł nagłe gorąco pod żebrami. Nie takie jak wcześniej. To nie był cień. To było serce płomienia reagujące na krew Valmar'a. Chłopak drgnął gwałtownie.

— Ono nas czuje.

Valmar spojrzał na niego ostro.

— Rafael.

Ale chłopak już wyciągał własną dłoń. Ostrze przecięło skórę szybko, a jasna krew spłynęła na metal obok krwi Valmar'a.

I wtedy wszystko eksplodowało światłem.

Książę w Ramionach Mroku 39

 

Rozdział 39 – Serce płomienia

Burza nie ustępowała przez całą noc. Wiatr uderzał w mury zamku z taką siłą, jakby coś próbowało dostać się do środka, a głuche drgania pod fundamentami wracały coraz częściej. Rafael siedział na łóżku oparty o wezgłowie, nadal blady po przemianie i wyraźnie osłabiony. Czuł się dziwnie lekki. Ogień zniknął. Żadnych szeptów. Żadnego gorąca pod skórą. Żadnego bólu rozrywającego wnętrzności. Powinien czuć ulgę, a jednak pustka po nim wydawała się niemal nienaturalna.

Valmar siedział obok i nie puszczał jego dłoni ani na moment, jakby nadal próbował upewnić się, że Rafael naprawdę wrócił. Lior krążył niespokojnie po komnacie, co chwilę zerkając na chłopaka, a Gavriel stał przy oknie, obserwując ciemność za szybami.

— Zwiadowcy wrócili z dolnych korytarzy — odezwał się w końcu. — Kult opuścił stare komnaty rytualne.

Valmar uniósł wzrok powoli.

— Uciekli?

— Nie. Schodzą coraz głębiej pod zamek, jakby wszyscy zbierali się w jednym miejscu.

Rafael zesztywniał gwałtownie. Lior zauważył to pierwszy.

— Raffy?

Chłopak podniósł głowę powoli. W jego oczach pojawiło się coś pomiędzy strachem a zrozumieniem.

— On tam schodzi.

Valmar spojrzał na niego uważnie.

— Twój ojciec.

Rafael skinął głową bardzo powoli.

— Wie, że ogień mnie opuścił. Wie, że cień słabnie. Jeśli chce uratować rytuał, będzie próbował połączyć się z sercem płomienia osobiście.

W komnacie zapadła ciężka cisza. Lior pobladł wyraźnie.

— Po tym wszystkim nadal chce to kontynuować?

Rafael zaśmiał się krótko, gorzko.

— Dla niego to nigdy nie było szaleństwo. On naprawdę wierzy, że robi coś wielkiego. Matka oddała życie dla rytuału. Ja miałem zostać naczyniem. A on od początku prowadził kult.

Valmar wyprostował się powoli. W jego oczach nie było już strachu. Została tylko zimna, spokojna wściekłość.

— Zabiję go.

To zabrzmiało tak cicho, że aż gorzej.

Rafael spojrzał na niego zmęczonym wzrokiem.

— Val…

— Sprzedał własne dziecko. Patrzył, jak cię niszczą. Jak próbują zamienić cię w potwora. Nie każ mi udawać, że zasługuje na litość.

Rafael spuścił wzrok. Bo część niego zgadzała się z każdym słowem.

Za oknami błysnęło gwałtownie. Zamek zatrząsł się mocniej niż wcześniej, a potem wszyscy usłyszeli niski huk dochodzący gdzieś spod ziemi. Raz. Potem drugi. Jakby coś ogromnego próbowało wyrwać się spod kamienia.

Lior zesztywniał.

— Powiedzcie mi, że to nie próbuje się wydostać.

Rafael poczuł chłód przebiegający po karku.

— Ono wie, że mnie straciło.

Valmar spojrzał na niego gwałtownie.

— Co masz na myśli?

— Cień był związany ze mną od dziecka. Teraz już mnie nie czuje. Więc wraca do źródła.

Gavriel zmarszczył brwi.

— A jeśli tam odzyska siłę?

Rafael spojrzał gdzieś przed siebie.

— Wtedy wszystko zacznie się od nowa. Kolejny nosiciel. Kolejne rytuały. Kolejne dzieci.

Cisza po tych słowach była niemal dusząca. Valmar przesunął dłonią po włosach Rafaela ostrożnie, jakby nadal nie mógł uwierzyć, że chłopak siedzi obok niego żywy.

— Powiedziałeś, że nosiciele pokazali ci sposób, żeby to zakończyć.

Rafael skinął głową.

— Serce płomienia nie może zostać zniszczone zwykłą siłą. Ono jest związane z ogniem, cieniem i duszami wszystkich nosicieli. Jeśli je roztrzaskamy, cień po prostu znajdzie nowe naczynie.

Lior pobladł jeszcze bardziej.

— Czyli nawet teraz mogłoby wrócić…?

— Tak.

W komnacie zrobiło się jeszcze ciszej. Rafael zamknął oczy na chwilę, przypominając sobie twarze wszystkich ludzi uwięzionych w ogniu. Dziesiątki głosów błagających go, żeby walczył dalej.

Jeszcze trochę.

Uwolnij nas.

Otworzył oczy gwałtownie.

— Ale pokazali mi też coś innego. Krew była kluczem od samego początku.

Valmar zmarszczył brwi lekko.

— Rafael…

— Ogień nie opuścił mnie tylko dlatego, że umarłem. Opuścił mnie po połączeniu z twoją krwią. Dlatego kult potrzebował właśnie ciebie. Nie byle jakiego wampira. Ciebie.

Valmar zesztywniał wyraźnie. A Rafael nagle zrozumiał wszystko dużo wyraźniej niż wcześniej. Ślub. Rytuały. Obudzenie ognia. Przemiana. To nigdy nie było przypadkowe.

— Oni od początku chcieli połączyć ogień i noc — wyszeptał.

Gavriel spojrzał między nimi powoli.

— Czyli cień można zniszczyć tylko dzięki wam obu.

Rafael skinął głową.

— Nosiciele pokazali mi ostrze. Specjalną broń tworzoną przez kult setki lat temu. Wykutą z metalu spod świątyni, zahartowaną krwią nosiciela i aktywowaną krwią wampira.

Lior patrzył na niego szeroko otwartymi oczami.

— Chcesz powiedzieć, że musicie stworzyć broń z własnej krwi…?

— Tak.

Valmar milczał przez chwilę. Potem spojrzał na Rafaela długo.

— I to wystarczy?

Rafael zawahał się.

— Nie wiem.

To była pierwsza całkowicie szczera odpowiedź od dawna.

Za ścianami rozległ się kolejny huk. Tym razem dużo bliżej. Kamienie podłogi zadrżały gwałtownie, a część świec zgasła jednocześnie. Rafael momentalnie zesztywniał. Przez krótką chwilę zobaczył to znowu — ogromne drzwi pod ziemią, cień wijący się wokół pulsującego serca i swojego ojca stojącego pośród ludzi kultu.

Czekającego.

Rafael gwałtownie wciągnął powietrze.

Valmar natychmiast złapał jego twarz w dłonie.

— Rafael.

Chłopak spojrzał na niego z trudem.

— On już tam jest.

— Kto?

— Mój ojciec. I myślę… że czeka na nas.