Książę w Ramionach Mroku 40

 

Rozdział 40 – Ostrze nocy i ognia

Droga do starej kuźni prowadziła przez najniższe tunele zamku. Powietrze było ciężkie od wilgoci, popiołu i czegoś metalicznego, co przypominało zapach starej krwi. Im niżej schodzili, tym mocniejsze robiło się gorąco, jakby pod fundamentami nadal płonął ukryty ogień. Rafael szedł blisko Valmar'a, nadal wyraźnie osłabiony po przemianie. Każdy krok wydawał się dziwny. Zbyt lekki. Zbyt cichy.

To było najgorsze.

Świat nagle stał się… wyraźniejszy.

Słyszał za dużo.

Kroki strażników kilka korytarzy dalej. Krople wody spadające gdzieś głęboko pod ziemią. Serce Lior'a bijące szybko obok niego. Oddech Valmar'a. Szelest materiału ocierającego się o skórę. Wszystko docierało do niego jednocześnie i jego ciało nadal nie potrafiło tego uporządkować.

Zapachy też były inne.

Silniejsze.

Krew.

Wilgoć.

Dym.

Żywi ludzie pachnieli teraz ciepłem i pulsem pod skórą tak wyraźnie, że Rafael momentami zaciskał dłonie do bólu, próbując skupić się na czymkolwiek innym.

Nie pożywił się jeszcze ani razu.

I wszyscy o tym wiedzieli.

Valmar obserwował go praktycznie bez przerwy od momentu przebudzenia. Kilka razy próbował zatrzymać ich choćby na chwilę, zmusić Rafael'a do odpoczynku, ale chłopak za każdym razem odmawiał.

Nie teraz.

Nie kiedy cień nadal żył.

Rafael potknął się lekko na nierównym kamieniu i natychmiast poczuł dłoń Valmar'a na swoim ramieniu.

— Zwolnij.

— Nic mi nie jest.

To było kłamstwo.

Nawet jego własny głos brzmiał inaczej. Niżej. Ciszej. Jakby coś w nim nadal się zmieniało.

Lior spojrzał na niego nerwowo.

— Od kilku minut nawet nie mrugasz normalnie.

Rafael zmarszczył brwi lekko.

Dopiero po chwili zrozumiał, że Lior ma rację.

Nie był zmęczony tak jak wcześniej. Jego ciało nie potrzebowało oddechu równie często. Serce biło wolniej. Zbyt wolno.

I chłopak coraz bardziej zaczynał rozumieć, że już nigdy nie będzie do końca człowiekiem.

Kolejne drżenie przeszło przez podziemia. Z sufitu posypał się pył, a gdzieś daleko rozległ się niski huk przypominający bicie ogromnego serca.

Lior spojrzał nerwowo przed siebie.

— Powiedzcie mi, że to miejsce się zaraz nie zawali.

— Gdyby miało się zawalić, już dawno by to zrobiło — mruknął Gavriel.

— To wcale mnie nie uspokaja.

Rafael parsknął cicho pierwszy raz od wielu dni, ale uśmiech zniknął z jego twarzy niemal natychmiast. Coś było nie tak. Czuł to coraz wyraźniej z każdym krokiem. Nie głosy. Nie ogień. Coś głębszego.

Valmar zauważył zmianę w jego spojrzeniu.

— Rafael?

— Ono się budzi szybciej niż wcześniej.

Cisza zrobiła się ciężka niemal natychmiast.

— Skąd wiesz? — zapytał Gavriel.

Rafael przełknął ślinę.

— Czuję serce płomienia. Jakby odpowiadało na naszą obecność.

Valmar momentalnie przesunął się bliżej niego.

— Jeśli będzie zbyt niebezpiecznie, zawracamy.

Rafael spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Val—

— Nie negocjuję.

To zabrzmiało chłodno, ale Rafael widział strach ukryty pod tym tonem aż za dobrze.

Tunel nagle otworzył się gwałtownie. Przed nimi znajdowała się ogromna sala wykuta w czarnym kamieniu. Pośrodku stało stare palenisko otoczone rytualnymi symbolami, a przy ścianach leżały zardzewiałe narzędzia i resztki dawnych ostrzy. Powietrze było tutaj gorące i ciężkie, niemal trudne do oddychania.

Rafael zatrzymał się gwałtownie.

Nie przez symbole.

Przez zapach.

Krew.

Stara.

Wsiąknięta w kamień przez setki lat.

Żołądek ścisnął mu się boleśnie.

Valmar zauważył to natychmiast.

— Rafael.

Chłopak odwrócił wzrok gwałtownie.

— Nic mi nie jest.

Rafael słyszał wszystko zbyt wyraźnie. Serca wszystkich obecnych. Krew płynącą pod ich skórą. Puls. Życie. I nienawidził tego. Bo część jego instynktownie skupiała się właśnie na tym. Valmar podszedł bliżej bardzo powoli.

— Jeszcze się nie pożywiłeś.

Rafael zacisnął szczękę mocniej.

— Nie teraz.

— Rafael—

— Powiedziałem nie teraz.

To zabrzmiało ostrzej, niż chciał. Cisza zrobiła się niezręczna niemal natychmiast. Lior spojrzał na niego ostrożnie.

— Raffy…

Rafael zamknął oczy na krótką chwilę.

— Jeśli teraz się zatrzymamy, cień odzyska siłę. Najpierw kończymy to. Potem będę miał kryzys egzystencjalny związany z byciem martwym.

Lior parsknął nerwowym śmiechem. Nawet Gavriel uniósł brew lekko. Valmar jednak nadal wyglądał na spiętego. Bo widział więcej niż reszta. Widział, jak Rafael co chwilę zaciska dłonie. Jak unika patrzenia zbyt długo na kogokolwiek. Jak walczy z własnymi zmysłami. I jak bardzo jest głodny.

Pośrodku kamiennego stołu leżał kawałek ciemnego metalu. Wyglądał niemal jak obsydian, ale kiedy Valmar dotknął go dłonią, powierzchnia rozjarzyła się lekko czerwonym światłem.

Lior cofnął się odruchowo.

— Okej. To mi się zdecydowanie nie podoba.

Rafael podszedł bliżej powoli. W chwili, gdy jego palce musnęły metal, symbole na ścianach rozbłysły gwałtownie. Przez salę przeszedł niski dźwięk przypominający oddech czegoś ogromnego. Rafael zamknął oczy na moment. I zobaczył ich znowu. Nosicieli. Dziesiątki twarzy stojących pośród ognia. Chłopak gwałtownie otworzył oczy i odsunął rękę.

Valmar natychmiast znalazł się obok niego.

— Co widziałeś?

— To właśnie z tego tworzyli ostrza. Metal jest połączony z sercem płomienia.

Gavriel skrzyżował ręce.

— Czyli jeśli mamy stworzyć tę broń, musimy zrobić to tutaj.

Rafael skinął głową.

— Krew nosiciela musi połączyć metal z ogniem. A krew wampira aktywuje ostrze.

Lior spojrzał między nimi wyraźnie spięty.

— I serio nie ma mniej przeklętego sposobu na uratowanie świata?

Nikt mu nie odpowiedział. Bo wszyscy wiedzieli, że nie.

Valmar powoli zdjął rękawice i bez wahania przeciął własną dłoń ostrzem leżącym przy palenisku. Ciemna krew spłynęła po jego skórze na czarny metal. Symbole wokół nich rozbłysły mocniej. Rafael poczuł nagłe gorąco pod żebrami. Nie takie jak wcześniej. To nie był cień. To było serce płomienia reagujące na krew Valmar'a. Chłopak drgnął gwałtownie.

— Ono nas czuje.

Valmar spojrzał na niego ostro.

— Rafael.

Ale chłopak już wyciągał własną dłoń. Ostrze przecięło skórę szybko, a jasna krew spłynęła na metal obok krwi Valmar'a.

I wtedy wszystko eksplodowało światłem.

Książę w Ramionach Mroku 39

 

Rozdział 39 – Serce płomienia

Burza nie ustępowała przez całą noc. Wiatr uderzał w mury zamku z taką siłą, jakby coś próbowało dostać się do środka, a głuche drgania pod fundamentami wracały coraz częściej. Rafael siedział na łóżku oparty o wezgłowie, nadal blady po przemianie i wyraźnie osłabiony. Czuł się dziwnie lekki. Ogień zniknął. Żadnych szeptów. Żadnego gorąca pod skórą. Żadnego bólu rozrywającego wnętrzności. Powinien czuć ulgę, a jednak pustka po nim wydawała się niemal nienaturalna.

Valmar siedział obok i nie puszczał jego dłoni ani na moment, jakby nadal próbował upewnić się, że Rafael naprawdę wrócił. Lior krążył niespokojnie po komnacie, co chwilę zerkając na chłopaka, a Gavriel stał przy oknie, obserwując ciemność za szybami.

— Zwiadowcy wrócili z dolnych korytarzy — odezwał się w końcu. — Kult opuścił stare komnaty rytualne.

Valmar uniósł wzrok powoli.

— Uciekli?

— Nie. Schodzą coraz głębiej pod zamek, jakby wszyscy zbierali się w jednym miejscu.

Rafael zesztywniał gwałtownie. Lior zauważył to pierwszy.

— Raffy?

Chłopak podniósł głowę powoli. W jego oczach pojawiło się coś pomiędzy strachem a zrozumieniem.

— On tam schodzi.

Valmar spojrzał na niego uważnie.

— Twój ojciec.

Rafael skinął głową bardzo powoli.

— Wie, że ogień mnie opuścił. Wie, że cień słabnie. Jeśli chce uratować rytuał, będzie próbował połączyć się z sercem płomienia osobiście.

W komnacie zapadła ciężka cisza. Lior pobladł wyraźnie.

— Po tym wszystkim nadal chce to kontynuować?

Rafael zaśmiał się krótko, gorzko.

— Dla niego to nigdy nie było szaleństwo. On naprawdę wierzy, że robi coś wielkiego. Matka oddała życie dla rytuału. Ja miałem zostać naczyniem. A on od początku prowadził kult.

Valmar wyprostował się powoli. W jego oczach nie było już strachu. Została tylko zimna, spokojna wściekłość.

— Zabiję go.

To zabrzmiało tak cicho, że aż gorzej.

Rafael spojrzał na niego zmęczonym wzrokiem.

— Val…

— Sprzedał własne dziecko. Patrzył, jak cię niszczą. Jak próbują zamienić cię w potwora. Nie każ mi udawać, że zasługuje na litość.

Rafael spuścił wzrok. Bo część niego zgadzała się z każdym słowem.

Za oknami błysnęło gwałtownie. Zamek zatrząsł się mocniej niż wcześniej, a potem wszyscy usłyszeli niski huk dochodzący gdzieś spod ziemi. Raz. Potem drugi. Jakby coś ogromnego próbowało wyrwać się spod kamienia.

Lior zesztywniał.

— Powiedzcie mi, że to nie próbuje się wydostać.

Rafael poczuł chłód przebiegający po karku.

— Ono wie, że mnie straciło.

Valmar spojrzał na niego gwałtownie.

— Co masz na myśli?

— Cień był związany ze mną od dziecka. Teraz już mnie nie czuje. Więc wraca do źródła.

Gavriel zmarszczył brwi.

— A jeśli tam odzyska siłę?

Rafael spojrzał gdzieś przed siebie.

— Wtedy wszystko zacznie się od nowa. Kolejny nosiciel. Kolejne rytuały. Kolejne dzieci.

Cisza po tych słowach była niemal dusząca. Valmar przesunął dłonią po włosach Rafaela ostrożnie, jakby nadal nie mógł uwierzyć, że chłopak siedzi obok niego żywy.

— Powiedziałeś, że nosiciele pokazali ci sposób, żeby to zakończyć.

Rafael skinął głową.

— Serce płomienia nie może zostać zniszczone zwykłą siłą. Ono jest związane z ogniem, cieniem i duszami wszystkich nosicieli. Jeśli je roztrzaskamy, cień po prostu znajdzie nowe naczynie.

Lior pobladł jeszcze bardziej.

— Czyli nawet teraz mogłoby wrócić…?

— Tak.

W komnacie zrobiło się jeszcze ciszej. Rafael zamknął oczy na chwilę, przypominając sobie twarze wszystkich ludzi uwięzionych w ogniu. Dziesiątki głosów błagających go, żeby walczył dalej.

Jeszcze trochę.

Uwolnij nas.

Otworzył oczy gwałtownie.

— Ale pokazali mi też coś innego. Krew była kluczem od samego początku.

Valmar zmarszczył brwi lekko.

— Rafael…

— Ogień nie opuścił mnie tylko dlatego, że umarłem. Opuścił mnie po połączeniu z twoją krwią. Dlatego kult potrzebował właśnie ciebie. Nie byle jakiego wampira. Ciebie.

Valmar zesztywniał wyraźnie. A Rafael nagle zrozumiał wszystko dużo wyraźniej niż wcześniej. Ślub. Rytuały. Obudzenie ognia. Przemiana. To nigdy nie było przypadkowe.

— Oni od początku chcieli połączyć ogień i noc — wyszeptał.

Gavriel spojrzał między nimi powoli.

— Czyli cień można zniszczyć tylko dzięki wam obu.

Rafael skinął głową.

— Nosiciele pokazali mi ostrze. Specjalną broń tworzoną przez kult setki lat temu. Wykutą z metalu spod świątyni, zahartowaną krwią nosiciela i aktywowaną krwią wampira.

Lior patrzył na niego szeroko otwartymi oczami.

— Chcesz powiedzieć, że musicie stworzyć broń z własnej krwi…?

— Tak.

Valmar milczał przez chwilę. Potem spojrzał na Rafaela długo.

— I to wystarczy?

Rafael zawahał się.

— Nie wiem.

To była pierwsza całkowicie szczera odpowiedź od dawna.

Za ścianami rozległ się kolejny huk. Tym razem dużo bliżej. Kamienie podłogi zadrżały gwałtownie, a część świec zgasła jednocześnie. Rafael momentalnie zesztywniał. Przez krótką chwilę zobaczył to znowu — ogromne drzwi pod ziemią, cień wijący się wokół pulsującego serca i swojego ojca stojącego pośród ludzi kultu.

Czekającego.

Rafael gwałtownie wciągnął powietrze.

Valmar natychmiast złapał jego twarz w dłonie.

— Rafael.

Chłopak spojrzał na niego z trudem.

— On już tam jest.

— Kto?

— Mój ojciec. I myślę… że czeka na nas.