Książę w Ramionach Mroku 27

 Rozdział 27 - Wszystko było przygotowaniem

Mężczyzna stojący pośród kolumn nie wyglądał jak ktoś zagubiony w ruinach pod zamkiem. Stał spokojnie, wyprostowany, jakby należał do tego miejsca bardziej niż oni wszyscy razem. Ciemny płaszcz opadał ciężko na kamienną posadzkę, a jego twarz częściowo ukrywał cień. Ale Rafael znał tę twarz. Nawet po tylu latach. Nawet mimo nienawiści.

Serce zatrzymało mu się na krótką chwilę.

— …ojciec?

Lior zesztywniał natychmiast. Gavriel uniósł miecz odruchowo, a strażnicy momentalnie otoczyli wejście do sali. Valmar zrobił krok przed Rafaela instynktownie, jakby samym ruchem chciał oddzielić go od przeszłości.

Mężczyzna uśmiechnął się lekko. Dokładnie tym samym chłodnym uśmiechem, który Rafael pamiętał z sali tronowej Aerandoru.

— Minęło trochę czasu — powiedział spokojnie Aldemar.

Rafael patrzył na niego oszołomiony. W głowie dudniły mu wspomnienia. „Powtórz to.” „Chcecie, żebym udawał moją siostrę?” „Valmar dostanie, co chce.” „Sprzedajecie mnie za czas.” Wszystko wróciło naraz tak mocno, że aż zabrakło mu powietrza. Przed oczami znowu widział ojca siedzącego niewzruszenie na tronie i matkę milczącą obok niego. Ani jednego słowa współczucia.

— Ty nie żyjesz… — wyszeptał.

— To rozczarowujące powitanie po tak długim czasie synu.

Valmar nie odrywał od niego wzroku.
— Straż.

— Nie radziłbym — przerwał spokojnie Aldemar. — Jeśli mnie zabijecie, nigdy nie dowiecie się prawdy.

Cisza momentalnie zgęstniała. Rafael zrobił krok do przodu mimo dłoni Valmar'a na swoim ramieniu.

— Jakiej prawdy?

Ojciec spojrzał prosto na niego. I pierwszy raz od dzieciństwa Rafael zobaczył w jego oczach coś więcej niż chłód.

Dumę.

— Że nic z tego nie było przypadkiem.

Żołądek Rafaela ścisnął się boleśnie.

— Nie…

— Od dnia twoich narodzin wiedzieliśmy, kim jesteś.

Lior pobladł gwałtownie. Gavriel przeklął cicho pod nosem.

— Kłamiesz.

— Naprawdę tak bardzo chcesz w to wierzyć?

Aldemar ruszył powoli w stronę fresków.
— Twoja matka należała do kultu płomienia na długo przed tym, zanim została królową Aerandoru. Ja również. Wszystko, co wydarzyło się później… było przygotowaniem.

Rafael cofnął się o krok. Przed oczami stanęło mu wspomnienie matki siedzącej nieruchomo na tronie. Jej zimne spojrzenie. Milczenie, gdy błagał ich, żeby tego nie robili.

„Wysyłacie mnie na śmierć.”

A ona nawet wtedy nie drgnęła.

— Myślisz, że naprawdę oddalibyśmy przypadkowe dziecko królowi Północy? — spytał Aldemar spokojnie. — Valmar był częścią rytuału od samego początku.

Valmar zesztywniał.

— Uważaj na słowa.

— Och, ty naprawdę nic nie wiedziałeś — mruknął Aldemar. — To wręcz ironiczne.

Rafael spojrzał gwałtownie na Valmara.

— Powiedz mu — odezwał się Aldemar ciszej. — Powiedz, dlaczego właśnie jego ród od setek lat zawierał pakty z nosicielami.

Valmar milczał. I właśnie to było najgorsze.

— Valmar…? — wyszeptał Rafael.

Król zamknął oczy tylko na moment.
— Dawne kroniki wspominały, że krew władców Północy potrafiła stabilizować płomień.

Rafael patrzył na niego szeroko otwartymi oczami. Nagle wszystko zaczynało układać się w całość. Dlaczego kult chciał wysłać go właśnie tutaj. Dlaczego matka zgodziła się oddać go Valmar'owi. Dlaczego sny i symbole zaczęły pojawiać się dopiero po jej śmierci.

— Wiedziałeś… — wyszeptał. — Wiedziałeś, że twoja krew może pomóc mi nad tym zapanować?

— Rafael—

— Odpowiedz.

Valmar milczał zbyt długo. I to wystarczyło. Rafael cofnął się, jakby dostał cios.

— Cały czas mówiłeś, że zrobisz wszystko, żeby mnie chronić… że znajdziesz sposób… a ty już miałeś odpowiedź!?

— To nie była odpowiedź. To była legenda. Nie wiedziałem, czy—

— Ale wiedziałeś wystarczająco dużo!

Ogień buchnął gwałtownie wzdłuż ścian. Strażnicy cofnęli się odruchowo, ale Rafael nie spojrzał na nikogo poza Valmar'em.

— Mogłeś mi powiedzieć. Mogłeś spróbować. Mogłeś pomóc mi zrozumieć, co się ze mną dzieje, zanim zacząłem bać się własnego cienia!

— Próbowałem cię chronić.

Rafael zaśmiał się krótko, pusto.

— Nie. Chroniłeś mnie tak samo jak oni. Decydowałeś za mnie. Ukrywałeś prawdę. Mówiłeś mi tylko tyle, ile chciałeś, żebym wiedział.

Valmar zrobił krok w jego stronę.
— Bałem się, że to cię złamie.

— A co myślisz, że teraz robi?!

Słowa odbiły się od ścian jak uderzenie. Nawet Aldemar patrzył na nich z cieniem satysfakcji.

Rafael oddychał nierówno. Złote symbole na jego skórze rozbłysły mocniej.

— Ufałem ci — powiedział ciszej. — Po wszystkim, co mi zrobili… uwierzyłem, że przynajmniej ty nie będziesz mnie okłamywał.

Valmar wyglądał, jakby te słowa naprawdę go zraniły.

— Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić.

— Ale skrzywdziłeś.

Rafael odwrócił wzrok, jakby nie mógł już patrzeć mu w oczy.

Wtedy Aldemar odezwał się spokojnie:
— Widzisz, synu? Władcy zawsze wybierają tajemnice. Nawet ci, którzy mówią o miłości.

— Milcz — warknął Valmar.

Ale Rafael już prawie go nie słyszał. Wspomnienia wracały falami. Karoca. Welon. Gorset zaciskający żebra. Ojciec mówiący spokojnie o złocie i pakcie. Matka siedząca nieruchomo obok niego.

„Posłuszeństwo, Rafael'u.”

To nigdy nie było zwykłe poświęcenie polityczne. To był rytuał.

Od samego początku.

— Matka… — wyszeptał drżąco. — Ona wiedziała, że umrze.

Aldemar spojrzał na niego spokojnie.
— To ona rozpoczęła rytuał. Jej śmierć była kluczem. Ofiara z krwi matki budzi pierwszy płomień w naczyniu. Sny, znaki, głosy… wszystko zaczęło się wtedy, gdy jej krew została oddana ogniowi.

Rafael zachwiał się gwałtownie. Valmar złapał go natychmiast, ale chłopak odepchnął go odruchowo.

— Nie dotykaj mnie.

Valmar zamarł.

— Nie teraz — wyszeptał Rafael łamliwie.

Lior zrobił krok do przodu, ale Gavriel zatrzymał go gestem. Nawet on widział już, że coś w Rafaelu pęka zbyt głęboko.

— Celene… moja siostra… ona wiedziała?

— Nie — odpowiedział Aldemar. — Twoja siostra miała być tylko zasłoną dymną. Kult potrzebował właśnie ciebie.

— Więc oddaliście własnego syna na rzeź… — wyszeptał Lior z obrzydzeniem.

— Oddaliśmy nosiciela płomienia tam, gdzie powinien trafić — poprawił go chłodno Aldemar. — Do zamku, pod którym śpi serce ognia. Do krwi, która mogła go ustabilizować.

Rafael spojrzał na Valmara z nagłym, strasznym zrozumieniem.

— Kotwica… — wyszeptał.

— Rafael, posłuchaj mnie — odezwał się Valmar szybko. — Ja nie wiedziałem, że oni to zaplanowali. Nie wiedziałem o rytuale.

— Ale wiedziałeś o krwi Północy.

Valmar nie odpowiedział.

Rafael uśmiechnął się słabo. To nie był prawdziwy uśmiech. To było coś złamanego.

— Całe życie ktoś decydował, czym mam być. Synem, którego można ukryć. Księżniczką, którą można przebrać. Ofiarą, którą można sprzedać. Naczyniem, które można obudzić. A teraz nawet ty… nawet ty zrobiłeś ze mnie coś, co trzeba chronić przed prawdą.

Ogień eksplodował gwałtownie po całej sali. Strażnicy krzyknęli, freski rozbłysły złotem, a kamień pod stopami zaczął drżeć.

— Zamknij się! — krzyknął Rafael, ale nie było jasne, czy mówi do ojca, do Valmara, do głosów, czy do samego siebie.

Aldemar jednak nawet się nie poruszył.

— Widzisz? To już się budzi.

Gavriel ruszył pierwszy, ale Valmar zatrzymał go ramieniem. Król patrzył tylko na Rafaela, bo chłopak drżał coraz mocniej, a światło pod jego skórą stawało się zbyt jasne.

— Rafael… spójrz na mnie.

Ale Rafael prawie go nie słyszał. W głowie znowu widział matkę. Nie zimną królową z sali tronowej, lecz tę ze snów. Stojącą pośród płomieni.

„W końcu zaczynasz pamiętać.”

Rafael złapał się za głowę gwałtownie.

— Nie chciałem tego… — wyszeptał łamliwie. — Nigdy tego nie chciałem.

I pierwszy raz od bardzo dawna naprawdę wyglądał jak dziecko, które właśnie zrozumiało, że całe jego życie było kłamstwem. Czy naprawdę nikomu nie mógł już ufać?